Δευτέρα
6 Ιουλίου 2020
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 3578RSS FEED
O κόσμος μ.κ. (μετά κορονοϊό)
Γράφει η
Αγγελική Χαραλαμποπούλου

Εν μέσω της παγκόσμιας  καταιγίδας  που ενέσκηψε ξαφνικά, με τόση ένταση-σε τέτοια έκταση, ο πλανήτης, αφ΄ενός προσπαθεί κατά το δυνατόν ενωμένος  να βρει τη λύση, εφ΄ετέρου όμως προβληματίζεται και συχνά θέτει  το ερώτημα  για το πώς θα είναι ο κόσμος την επόμενη ημέρα.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε με βεβαιότητα το  αύριο, σίγουρα όμως πολλά θα είναι διαφορετικά.

Ο κόσμος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σε π.κ και μ.κ. (προ κορονοϊού και μετά κορονοϊό...).

Το παγκόσμιο σοκ, η πρωτοφανής αγωνία και ανασφάλεια αναγκάζουν πολλά γνωστά ως αντικρουόμενα οικονομικά συμφέροντα,  σε συνεργασία:

 

  • Όλες οι  σχετικές πληροφορίες είναι διαθέσιμες στον επιστημονικό κόσμο, τόσο για τον τρόπο  κλινικής αντιμετώπισης, όσο και για την έρευνα που θα επιτύχει τη θεραπεία αλλά και το εμβόλιο γιά την μελλοντική προστασία από τον ιό.

Πρώτη φορά ανταγωνιστές- και επιστήμονες και επιχειρηματίες, μοιράζονται τα  πολύτιμα  ΄΄μυστικά΄΄ τους σε μια πρωτοφανή συνεργασία (κοινή προσπάθεια ουσιαστικά,  για το κοινό συμφέρον), στην ιστορία της ανθρωπότητας, με τη συμβολή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

  • Το ίδιο ισχύει και γιά τα κράτη. Μοιράζονται τη γνώση-σε ‘όλα τα επίπεδα, αλλά και τα απαραίτητα υλικά γιά την αντιμετώπιση της πανδημίας.  Ακόμα και ανθρώπινο δυναμικό-Ιατρικό και Νοσηλευτικό.Είδαμε  και ΄τετοιες περιπτώσεις .          

 Ίσως για πρώτη φορά, συνειδητοποιούν την ανάγκη της άμεσης, ουσιαστικής συνεργασίας, την αδυναμία ΄΄της μοναξιάς΄΄ σε τέτοιες  ΄΄κοσμογονικές΄΄ στιγμές.

 

Το άτομο από την άλλη, κάνει τη προσωπική του υπέρβαση σε μαζική κλίμακα:

  • Ξεπερνάει το Εγώ και περνά στο ουσιαστικό Εμείς. Είτε  αυτό περιλαμβάνει την οικογένειά του, με την οποία ΄΄ξανασυστήνεται΄΄, μέσα από τις συνθήκες των  περιορισμών, είτε το Εμείς του έχει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις: τη γειτονιά μας, το έθνος μας, το ανθρώπινο είδος...

 

  • Αποδομεί  τη στερεοτυπική του αντίληψη για τα πράγματα και τον κόσμο, αναθεωρεί σταδιακά ή και βίαια κάποιες στιγμές, το αξιακό του σύστημα και κάνει  αναδόμηση των αξιών και των προτύπων του  στην προσωπική του κλίμακα.

 

<<Ουδέν κακόν αμιγές καλού>> λέει  η μακραίωνη σοφία. Το ένα  εμπεριέχει και εμπεριέχεται στο άλλο.

 

Παρόμοιας ή και μεγαλύτερης τραγικότητας η επιδημία της βουβωνικής πανώλης που αποδεκάτισε τον πληθυσμό της Ευρώπης.

Λειτούργησε όμως ως αφορμή γιά την θετική εξέλιξη  της κοινωνίας και του ανθρώπου: υπήρξε η ουσιαστική αιτία γιά τον τερματισμό της φεουδαρχίας. Ο μέχρι τότε  πανίσχυρος, σκληρός,  άτεγκτος φεουδάρχης, συνειδητοποιεί τη μικρότητά του και συγχρόνως τη σπουδαιότητα  και την αποκλειστική του εξάρτιση από τον δουλευτή-παραγωγό, τον δουλοπάροικο, τον οποίο η ανάγκη θα τον μετατρέψει σταδιακά σε ΄΄συνέταιρό΄΄του μέσα από το μισακάρικο σύστημα παραγωγής και στη συνέχεια μέσα από οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις, θα αναδομηθεί η κοινωνία με τη δημιουργία της τρίτης-της μεσαίας, αστικής τάξης με όλα τα γνωστά επιτεύγματά της, που κατάφερε να λυτρώσει τον άνθρωπο από την ανάγκη και να του χαρίσει όλα τα -δεδομένα  πλέον-ατομικά, κοινωνικά πολιτικά κλπ δικαιώματα  που   απολαμβάνει σήμερα.

 

Κατ΄ανάλογο λοιπόν τρόπο, η σημερινή πανδημία θα ενώσει τον κόσμο σε όλα τα επίπεδα:  Ατομικό, Κοινωνικό, Ευρωπαϊκό...

 

Θεωρώ πως είναι η αφορμή αλλά και η ευκαιρία, γιά την πλήρη-ουσιαστική  Ένωση  της Ευρώπης.

 

Σε  παγκόσμιο επίπεδο, θα αναθεωρηθούν οι προτεραιότητες και θα προσαρμοστούν αναλογα οι δράσεις. Με επίκεντρο τον Άνθρωπο και το μέγιστο αγαθό της Υγείας-μεγαλύτερο κι απ΄αυτό της Ελευθερίας- θα αναδομηθεί η παγκόσμια Οικονομία. (Στην τελική, οικονομικά οφέλη, αρκούντως δελεαστικότερα,  μπορεί να απόφέρει η βομηχανία των αγαθών που σχετίζονται με την Υγεία παρά με την πολεμική  σύρραξη. Κι αυτό έχει  κύριο αποδέκτη τον Άνθρωπο και τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής του).

 

Κάθε  τοκετός έχει  ωδίνες, φέρνει όμως την Ελπίδα, την Αισιοδοξία-και τις χρειαζόμαστε όσο τίποτα άλλο...

 

 

 

<<