Σαββατοκύριακo
18-19  Νοεμβρίου 2017
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 2617RSS FEED
Δεν διδαχθήκαμε από τα ολέθρια λάθη μας
Γράφει η
Μερόπη Σπυροπούλου

Ἔχοντας συμπληρώσει σαράντα χρόνια ἀκαδημαϊκῆς ζωῆς, ἀσχολήθηκα πολλές φορές μέ τήν προσπάθεια νά καταγράψω καί νά στοιχειοθετήσω αὐτό πού - κατά τήν γνώμη μου ὅπως καί πολλῶν ἄλλων σεβαστῶν συναδέλφων - ὑπῆρξε ἡ πρωταρχική αἰτία καί ὁ πιό σημαντικός γενεσιουργός παράγοντας τῶν ὅσων, ἀπό χρόνια, ταλανίζουν τήν Ἀνώτατη Παιδεία μας.

Τό τελικό καί τεκμηριωμένο - ἀπό ἀλλεπάλληλα ἀδιάσειστα στοιχεῖα καί γεγονότα - συμπέρασμα ἦταν ὅτι, ὅλα ξεκινοῦσαν ἀπό τόν ἄκρατο κομματισμό καίτόν δηλητηριώδη κομματικό συνδικαλισμό. Αὐτόνπού εἶχε ἐπισήμως εἰσχωρήσει καί παντοδύναμος κυριαρχοῦσε στά Ἱδρύματα τῆς Τριτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης, μέ τίς Κομματικά Ἐλεγχόμενες Φοιτητικές Νεολαῖες καί μέ τούς τρόπους καί τίς ἀναλογίες ἐκπροσώπησης τῶν φοιτητῶν στά διάφορα διοικητικά ὄργανα καί στά ἐκλεκτορικά σώματα γιά τήν ἀνάδειξη Πρυτάνεων, Κοσμητόρων, Προέδρων Τμημάτων κτλ. Αὐτά, πού καθιέρωσε ὁ Νόμος 1268 τοῦ 1982. Ὁ ἴδιος νόμος καθιέρωσε, συγχρόνως, καί τήν παγκόσμια πρωτοτυπία τοῦ Πανεπιστημιακοῦ Ἀσύλου, γιά τήν ἐξασφάλιση - ὅπως ἀποδείχθηκε - τῆς ἐξοργιστικῆς ἀτιμωρησίας τῶν πιό ἀξιόποινων πράξεων.

*

Ἀπό αὐτήν καί μόνο τήν ἀ ρ χ ή καλλιεργήθηκε καί ἄνθισε στά Πανεπιστήμιά μας ἡ πιό εἰδεχθής διαπλοκή μεταξύ διδασκόντων καί διδασκομένων. Ἡ διαπλοκή αὐτή καθιέρωσε καί ἀντίστοιχες συμπεριφορές οἱ ὁποῖες, μεταξύ πολλῶν ἄλλων, ἔδειχναν ὅτι :

Α) Οἱ φιλόδοξοι γιά ὀφίκια διδάσκοντες ἔπρεπε, γιά νά ἐκλεγοῦν, νά ἐξασφαλίσουν, μέ ὅποιο θεμιτό ἤ ἀθέμιτο τρόπο, τίς ψήφους τῶν φοιτητῶν.

Β) Οἱ φοιτητές, ἐλεγχόμενοι ἀπό τά Κόμματα, ἔμαθαν νά ἀκολουθοῦν ἄκριτα, ἀλλά μέ ἀνταλλάγματα, τίς ὑποδείξεις τῶν ἑκάστοτε«ἰνστρουχτόρων»,  οἱ ὁποῖοι, συχνά, γιά τόν σκοπό αὐτό, παρέμεναν στρατευμένοι «αἰώνιοι» φοιτητές ἤ κατέληγαν, τελικῶς, νά γίνονται... ὑπουργοί.

Γ) Στούς φοιτητές μας, τά δεκαοκτάχρονα νειᾶτα, τά ἀνυπεράσπιστα ἀπέναντι στήν ὕπουλη κομματική σκοπιμότητα καί ἐμπάθεια, αὐτή ἡ αἴσθηση ἰσχύος κατέληξε, ὄχι μόνο στήν κατάργηση κάθε ἔννοιας σεβασμοῦ πρός τόν δάσκαλο καί πρός τούς χώρους τῆς ἐκπαίδευσης, ἀλλά καί σέ μιά ἐντελῶς ἀσύδοτη αὐθάδεια καί ἐξαχρείωση. Ἡ νοοτροπία αὐτή, ἐκτός ἄλλων ἐκδηλώσεων (π.χ. καταλήψεις, αὐθαίρετες διακοπές τῆς ἀκαδημαϊκῆς λειτουργίας, ἀτιμώρητες καταστροφές τῆς δημόσιας περιουσίας καί, συχνά, ἀνυπολόγιστες ζημιές σέ μακροχρόνιες ἐρευνητικές ἐργασίες), εἶχε, θά ἔλεγα, ὡς ἐπιστέγασμα, τό σύνθημα «Φοιτητής κομμένος, καθηγητής σφαγμένος». Νά θυμίσω μόνο τό πρόσφατο ἐπεισόδιο τοῦ ξυλοδαρμοῦ ἀπό φοιτητές, ἑνός ἐξαίρετου Καθηγητοῦ στό Πάντειο Πανεπιστήμιο, τό ὁποῖο ἐπιβεβαιώνει, νομίζω, τοῦ λόγου τό ἀληθές.

Σ’ αὐτήν τήν, πρωτοφανῆ στόν κόσμο, κατάσταση πού ἐπικράτησε στά Πανεπιστήμιά μας καί στήν ἀντίστοιχη ἐκμαυλιστική νοοτροπία, πού αὐτή ἡ κατάσταση καλλιέργησε σέ σειρές γενεῶν, ὀφείλονται, μεταξύ ἄλλων, τά πιό κάτω :

- ἡ ἀποσύνδεση τῆς ἔννοιας τῶν οὐσιαστικῶν σπουδῶν ἀπό τήν ἔννοια τοῦ μόχθου

- ἡ ἀναξιοκρατία μέσα στά Πανεπιστήμια, ἀλλά, κατ’ ἐπέκταση, καί μέσα στήν κοινωνία γενικότερα

- ἡ ἐπικράτηση τῆς ἔννοιας καί τῆς μεθοδολογίας τοῦ κομματικοῦ ρουσφετιοῦ καί τοῦ «μέσου», μέ τήν ὑποταγή τῶν νέων παιδιῶν στό σύστημα

- ἡ παραδοχή τῆς συκοφαντίας καί τῆς ἀναξιοπρέπειας ὡς θεμιτοῦ τρόπου ζωῆς, καί

-  ἡ ἀποστέρηση, μέσα στά Πανεπιστήμια τῆς χώρας μας, κάθε πνευ-ματικότητας ἀπό αὐτό πού οὐσιαστικά σημαίνει ἡ ἔννοια Π α ι δ ε ί α, στήν εὐρύτερή της διάσταση, μέ κοινή εὐθύνη διδασκόντων καί διδασκομένων.

Δυστυχῶς, κάποιες καλές προσπάθειες πού, μεταγενέστερα, ἔγιναν γιά νά βελτιωθεῖ θεσμικά τό καθεστώς αὐτό, ἀποδυναμώθηκαν καί ἀκυρώνονται σταδιακά στήν ἐφαρμογή τους.

Καί τώρα, μέ τά νέα σχετικά νομοσχέδια, ἀποδεικνύεται δυστυχῶς περίτρανα ὅτι, ἐπιστρέφουμε ἀμετανόητοι στίς ἴδιες νομοθετικές ρυθμίσεις τοῦ 1982, πού τόσο ἔβλαψαν τήν Ἀνώτατη Παιδεία μας.

 ***

Ἑπομένως, ἐάν δέν θά ὑπάρξει τό θ ά ρ ρ ο ς καί ἡ  ἔ ν τ ι μ η  εὐρεῖα πολιτική συναίνεση πού ἀπαιτοῦνται ὥστε :

α) νά ὁμολογηθεῖ, ρητά καί δυνατά, ἀπό ὅλους τούς ὑπεύθυνους, ὁ ὀλέθριος ρόλος αὐτῆς τῆς  π ρ ώ τ α ρ χ ι κ ῆ ς  αἰτίας τῶν δεινῶν τῶν Πανεπιστημίων μας, τῆς τυφλῆς δηλαδή κομματικῆς ἐκμετάλλευσης τῶν φοιτητῶν μας ἀπό τά κόμματα,

β) νά συναποφασίσουν οἱ αρμόδιοι τό αὐτονόητο, ὅτι δηλαδή τά ΑΕΙ εἶναι  ν α ο ί  τῆς γνώσης καί ὄχι καφενεῖα πολιτικῶν ἀντιπαραθέσεων , καί

γ) νά βροντοφωνάξουν ὅλοι, μά  ὄ λ ο ι,  ὅσοι διατείνονται ὅτι νοιά-ζονται γιά την ποιότητα τῶν Πανεπιστημιακῶν μας σπουδῶν καί γιά τό μέλλον τῶν παιδιῶν μας: «Ἔξω τά Κόμματα ἀπό τά Πανεπιστήμια !»,

καί στήν συνέχεια, ἐάν, οἱ ἁρμόδιοι πολιτικοί παράγοντες δέν ἀποφασίσουν, μέ πραγματική συναίσθηση τῆς εὐθύνης τους καί μέ εἰλικρίνεια, νά μήν προχωρήσουν, γιά κομματικούς λόγους, στήν ἐπανάληψη τῶν ἐγκληματικῶν λαθῶν τοῦ παρελθόντος, τό μέλλον τῶν παιδιῶν μας καί, γενικότερα, τῆς πατρίδας μας διαγράφεται σκοτεινό καί καταθλιπτικό.

Διότι, σέ τελική ἀνάλυση, ἀπό τήν Παιδεία ὅ λ α ξεκινοῦν καί στήν Παιδεία ὅλα βασίζονται καί ἀνάγονται.


Ενιαίος Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης