Η Ηρώ Ιορδανίδου μεγάλωσε ακούγοντας τις ιστορίες των παππούδων της. Πριν από περίπου 100 χρόνια, οι πρόγονοί της εγκατέλειψαν την Καππαδοκία της ανατολικής Μικράς Ασίας και πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς. Όπως πολλοί Έλληνες, έτσι και η Ηρώ, μέσα από τις αφηγήσεις των δικών της έμαθε τί σημαίνει ξεριζωμός, κακουχίες αλλά και αγώνας για μια καλύτερη ζωή.
Πριν από λίγα χρόνια, η Ηρώ αισθάνθηκε την ανάγκη να πάρει στην αγκαλιά της ένα μικρό παιδί, να του προσφέρει αγάπη, στοργή και ασφάλεια. Απευθύνθηκε στην Περιφέρεια Αττικής για περισσότερες πληροφορίες. Κατά τη διάρκεια των πρώτων συναντήσεων, οι υπεύθυνοι της εξήγησαν ποια είναι τα είδη αναδοχής και πού μπορεί να απευθυνθεί. Αναφέρθηκαν συγκεκριμένα στη ΜΕΤΑδραση που ιδρύθηκε το 2009, με αποστολή τη διευκόλυνση της υποδοχής και της ένταξης των προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα.
Η Ηρώ δεν είχε κάποια προτίμηση, δεν ζήτησε να γίνει ανάδοχος γονέας ενός παιδιού Έλληνα ή πρόσφυγα. Βεβαίως, γνώριζε το δράμα των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που από το 2015 έφταναν στα ελληνικά νησιά αναζητώντας ασφάλεια και μια καινούρια αρχή. Ήξερε ακόμη πως η ΜΕΤΑδραση χρειάζεται και αναζητεί ανάδοχους γονείς, οπότε και αποφάσισε να χτυπήσει την πόρτα της μη κυβερνητικής οργάνωσης.
Ακολούθησε διεξοδική διαδικασία αξιολόγησης από την αρμόδια κρατική υπηρεσία και με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους της ΜΕΤΑδρασης. Στόχος ήταν να προσδιοριστεί εάν η Ηρώ πληρούσε τις προϋποθέσεις, καθώς και αν μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη ανατροφής ενός παιδιού.
«Η αγάπη μου για τα παιδιά, για τους ανθρώπους, για τη ζωή. Η ανάγκη μου να βοηθήσω, να στηρίξω ένα πλασματάκι που χρειάζεται φροντίδα και προστασία. Αυτά με οδήγησαν στην απόφαση να γίνω ανάδοχος γονέας και να ανοίξω την αγκαλιά μου σε ένα παιδί πρόσφυγα» λέει η Ηρώ Ιορδανίδου.
Πριν από περίπου δύο χρόνια, η ανάδοχη μητέρα καλωσόρισε στο σπίτι της ένα τετράχρονο κοριτσάκι που γεννήθηκε στο Αφγανιστάν. Το παιδί, είχε ανάγκη από ανθρώπους που θα το νοιάζονταν και θα το αγαπούσαν. Λίγο καιρό μετά, η μικρή Nahal* αποκαλούσε την Ηρώ «μαμά».
«Η Nahalθυμάται κάποιες σκόρπιες εικόνες από το παρελθόν, όμως δεν έχει συγκεκριμένες αναμνήσεις. Έχουμε περάσει πολύ χρόνο μιλώντας για το πώς έφτασε στην αγκαλιά μου. Της έχω πει μια ιστορία, κάτι σαν παραμύθι. Της εξήγησα πως δεν την έφερα εγώ σε αυτόν τον κόσμο. Τη βοήθησα να καταλάβει πως δεν είμαι η “μαμά της κοιλιάς”, όμως είμαι η “μαμά της αγκαλιάς” και πως την αγαπάω πάρα πολύ» λέει η Ηρώ.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες το μικρό κορίτσι εμπιστεύτηκε την Ηρώ. Η Nahal ένιωσε ασφαλής και κατάλαβε πως η νέα της μαμά θέλει μόνο το καλό της. Από τότε, ένας κοινωνικός λειτουργός και ένας ψυχολόγος της ΜΕΤΑδρασης, καθώς και ένας κοινωνικός λειτουργός της αρμόδιας κρατικής υπηρεσίας, επισκέπτονται τακτικά την Ηρώ και συζητούν με εκείνη και το παιδί.
«Οι άνθρωποι της ΜΕΤΑδρασης είναι δίπλα μου σε ό,τι κι αν χρειαστώ. Δεν παρεμβαίνουν, επιβλέπουν. Παρακολουθούν την εξέλιξη του παιδιού, ενώ με το πέρασμα του χρόνου χτίζεται μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ ανάδοχου γονέα και οργάνωσης. Μετά από δύο χρόνια, ξέρουν τι άνθρωπος είμαι και πόσο πολύ αγαπώ τη Nahal» λέει η Ηρώ.
Το πρόγραμμα αναδοχής ασυνόδευτων ανηλίκων της ΜΕΤΑδρασης δεν είναι ένα πρόγραμμα υιοθεσίας. Αρκετοί ενδιαφερόμενοι, λανθασμένα, πιστεύουν πως αναδοχή σημαίνει υιοθεσία. Οι υπεύθυνοι συχνά καλούνται να διευκρινίσουν πως πρόκειται για πρόγραμμα παιδικής προστασίας και αποκατάστασης. Η αναδοχή μπορεί να οδηγήσει και σε υιοθεσία, όμως η διαδικασία είναι διαφορετική και για την τέλεσή της αρμόδια είναι η δικαιοσύνη.
Από το 2016 μέχρι σήμερα, μέσω του προγράμματος αναδοχής ασυνόδευτων ανηλίκων της ΜΕΤΑδρασης έχουν φιλοξενηθεί 106 παιδιά από 89 οικογένειες. Από αυτά, τρία έχουν υιοθετηθεί από τους ανάδοχους γονείς τους. Το πρόγραμμα υλοποιείται με την υποστήριξη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από τον Απόστολο Στάικο στην Αθήνα. Επιμέλεια: Peter Kessler | 8 Φεβρουαρίου 2021