Τρίτη
25 Ιουνίου 2019
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 3201RSS FEED
Πολιτικά και άλλα συμφέροντα και παιδεία
Γράφει ο
Νίκος Γιαννιός

 

Τα καλά και συμφέροντα

Η διατύπωση σύμφωνα με την οποία η Ανωτάτη εκπαίδευση παρέχεται από ΝΠΔΔ, εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Σύνταγμα της χώρας το 1975. Μέχρι τότε σε όλες τις εκδόσεις του Συντάγματος προεβλέπετο η δυνατότητα δημιουργίας ιδιωτικών ιδρυμάτων ανεξαρτήτως βαθμίδος εκπαίδευσης. Γιατί μόνο η Ανωτάτη και όχι η Ανωτέρα, ούτε η Μέση, ούτε και η Κατωτέρα και ειδικά γιατί όχι η υποχρεωτική εκπαίδευση. Ουδείς μέχρι σήμερα μπόρεσε να αιτιολογήσει αυτή την επιλογή και να επισημάνει τα οφέλη που εξασφαλίζει στην παιδεία του τόπου μας, όπως επίσης κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει για ποιον λόγο δεν υπάρχει η ανάγκη να ισχύσει η ίδια πρόβλεψη και για τις άλλες βαθμίδες του εκπαιδευτικού μας συστήματος.Απάντηση έχουν μόνο οι κακές γλώσσες που διαδίδουν ότι τότε έγινε ένα χατιράκι στο Ακαδημαϊκό κατεστημένο.

 

Υποκρισία και Μπάχαλο

Σήμερα το Κράτος επιτρέπει την λειτουργία ιδρυμάτων που έχει δημιουργήσει αυτοτελώς η ιδιωτική πρωτοβουλία, ιδρυμάτων τα οποία είναι παραρτήματα ξένων Πανεπιστημίων ακόμη και ξένα ιδρύματα όπως είναι η Γαλλική Σχολή Αθηνών και το Ινστιτούτο Γαλλικών σπουδών Αθηνών.

Τα ιδρύματα αυτά λειτουργούν με άδεια του Υπουργείου Εμπορίου πλην των δύο Γαλλικών Ιδρυμάτων των οποίων η λειτουργία διέπεται από τις διατάξεις του αναγκαστικού νόμου 1608 του 1939 ο οποίος δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 57 Α στις 14 Φεβρουαρίου του 1939  και με τον οποίον νομιμοποιήθηκε η διακρατική συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Γαλλίας, που αφορά εκπαίδευση και Τέχνες.

Αποτελεί γελοίο τέχνασμα η αδειοδότηση της λειτουργίας αυτών των ιδρυμάτων από το Υπουργείο Εμπορίου και όχι από το Υπουργείο Παιδείας, τέχνασμα με το οποίο το αρμόδιο υπουργείο για την παιδεία δεν ασκεί έλεγχο στην διδασκαλία στα ιδρύματα αυτά και φυσικά δεν αναγνωρίζει ισχύ στα πτυχία που αυτά χορηγούν στους φοιτητές τους.

Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο εκ του γεγονότος ότι τα πτυχία αυτά αναγνωρίζονται στο εξωτερικό και ειδικά σε όλες τις χώρες της ΕΕ.  Τα Ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια επιτρέπουν στους αποφοίτους των ιδιωτικών Ελληνικών Ιδρυμάτων να παρακολουθήσουν μεταπτυχιακές σπουδές και χορηγούν πτυχία και διπλώματα Masters και Διδακτορικά.

Οι μεταπτυχιακές σπουδές των φοιτητών αυτών δεν αναγνωρίζονται στην Ελλάδα με το πρόσχημα ότι δεν έχουν πτυχίο εν ισχύ στην Ελληνική επικράτεια. Δηλαδή πτυχία, μεταπτυχιακά διπλώματα και διδακτορικές διατριβές των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων δεν αναγνωρίζονται στην Ελλάδα. Αν προσθέσεις δε ότι δεν εφαρμόζουμε την συνθήκη της Μπολόνιας παρόλον ότι την έχουμε προσυπογράψει είναι να απορείς πως δεν μας έχουν ακόμη επιβάλλει βαριές κυρώσεις. 

 

Το γελοίο και απαράδεκτο

με ένα μόνο παράδειγμα:

Το ΔΟΑΤΑΠ πρώην ΔΙΚΑΤΣΑ δεν αναγνωρίζει την ισχύ του πτυχίου σπουδαστή του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου που παρακολούθησε το πρόγραμμα σπουδών που εκτελέσθηκε στην Ελλάδα από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, σύμφωνα με την μεταξύ των δύο Γαλλικών Ιδρυμάτων σχετική νόμιμη σύμβαση, παρόλον ότι το Γαλλικό Ινστιτούτο είναι Γαλλικό εκπαιδευτικό Ίδρυμα και οι απόφοιτοί του έχουν το δικαίωμα διδασκαλίας στα Λύκεια και κολέγια της Ελλάδας αλλά και το δικαίωμα και την υποχρέωση να παρέχει μεταπτυχιακή εκπαίδευση σε αποφοίτους Ελληνικών Πανεπιστημίων, έχει δηλαδή αναγνωρισμένα από Ελληνικό νόμο χαρακτηριστικά ιδρύματος ανωτάτης εκπαίδευσης.

Το πτυχίο αυτό αναγνωρίστηκε από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον από το οποίο, ο εν λόγω φοιτητής πήρε μεταπτυχιακό τίτλο και από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης από το οποίο πήρε ένα μεταπτυχιακό και ένα Διδακτορικό τίτλο.

Το εν λόγω άτομο πήρε ακόμη ένα πτυχίο από το Ελληνικό ανοικτό πανεπιστήμιο αλλά παρόλα ταύτα δεν του αναγνωρίζονται οι μεταπτυχιακοί τίτλοι διότι προηγούνται του τελευταίου πτυχίου. Η δικαιολογία είναι προφανώς τυπική αλλά ταυτόχρονα απαράδεκτη και γελοία.

 

Ο προβληματισμός

Είναι απαράδεκτο και δεν έχει κανένα νόημα να λειτουργούν με άδεια του Κράτους εκπαιδευτικά ιδρύματα και να μην αναγνωρίζονται τα πτυχία που χορηγούν στους φοιτητές τους. Είναι αδιανόητο να  επιτρέπεται η απόκτησης τίτλου σπουδών η ισχύς του οποίου δεν αναγνωρίζεται. Δεν κατανοούν οι Πατέρες του έθνους τι ζημιά κάνουν σε χιλιάδες νέων που δεν έχουν άλλη επιλογή; Αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα της πολιτικής αναλγησίας και της ακαδημαϊκής κακοήθειας του τόπου μας. Εκείνοι που ευθύνονται για την χαμηλή ποιότητα των ακαδημαϊκών σπουδών στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας μας, έχουν στήσει μηχανισμούς να μην αναγνωρίζονται, κατά περίπτωση, τα πτυχία Ευρωπαϊκών εκπαιδευτικών  ιδρυμάτων πολύ καλυτέρων των Ελληνικών.

Η Φιλελεύθερη παράταξη αναγνώρισε το λάθος της και ζητά να επανορθώσει αλλά η Αριστερά έχει υψώσει ανάχωμα προστασίας σε μια ευκαιριακή  επιλήψιμη, αδικαιολόγητη, μισή και αναποτελεσματική επιλογή της Δεξιάς.

 

 

 

Η λύση

Η κατάργηση αυτής της ανοήτου και βλαπτικής πρόβλεψης του άρθρου 16 του συντάγματος είναι σχεδόν ανέφικτη διότι αποτελεί πλέον ιδεολογικό προμαχώνα της Αριστεράς και λάφυρο της ακαδημαϊκής ολιγαρχίας. Παρά ταύτα πρέπει να σταματήσει το ισχύον μπάχαλο και να βρεθεί τρόπος να καταργηθούν οι επιπτώσεις εις βάρος των νέων της Πατρίδας μας, με νομοθετικές ρυθμίσεις.

  • Πρέπει να απαγορευθεί εις το εξής η λειτουργία παρομοίων ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων των οποίων οι τίτλοι σπουδών δεν αναγνωρίζονται.
  • Πρέπει το Ελληνικό Κράτος να αναγνωρίσει τουλάχιστον την ισχύ των μεταπτυχιακών τίτλων των αναγνωρισμένων Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων ανεξαρτήτως του ότι ο αρχικός τίτλος σπουδών δεν αναγνωρίζεται στην Ελλάδα.
  • Η αναγνώριση της ισχύος των μεταπτυχιακών τίτλων πρέπει να συμπαρασύρει και στην αναγνώριση των αρχικών τίτλων σπουδών που σε πρώτο βαθμό βάσει των κρατούντων δεν αναγνωρίζονται.
  • Πρέπει το Ελληνικό Κράτος να αναγνωρίσει τουλάχιστον την ισχύ των μεταπτυχιακών τίτλων των αναγνωρισμένων Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων εφόσον υπάρχει τίτλος σπουδών από Ελληνικό Δημόσιο Ίδρυμα ανεξαρτήτως του αν αυτό έπεται των μεταπτυχιακών τίτλων αφού αυτοί νομίμως εξεδόθησαν από αλλοδαπό Ίδρυμα.
  • Πρέπει να αναγνωρισθούν οι τίτλοι σπουδών του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου που δόθηκαν σε φοιτητές που παρακολούθησαν τα μαθήματα στην Ελλάδα βάσει της συμφωνίας των δύο Γαλλικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, του εν λόγω Πανεπιστημίου και του Ινστιτούτου Γαλλικών Σπουδών Αθηνών, ειδικά σύμφωνα με τα άρθρα 3,4 και 5 του αναγκαστικού νόμου 1608 του 1939.

 

Φτάνει πια, δεν σας φταίνε τα παιδιά μας.