Τετάρτη
26 Σεπτεμβρίου 2018
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 2929RSS FEED
Ιστορίες αγάπης και μίσους στην Ιερουσαλήμ
Γράφει η
Μαίρη Τζωάννου

Ένα μυστήριο πρωινό ξημερώνει στο Εβραϊκό κομμάτι της Ιερουσαλήμ τον Δεκέμβριο του 2017. Οι δρόμοι ακόμα σκοτεινοί και μία ομάδα μαθητών περιπλανιέται ήδη στην Via Dolorosa. Μία παρέα και ένας χάρτης, εξοπλισμένοι με γνώσεις της πόλης μόνο μέσα από τα μάτια συγγραφέων ή ρεπορτάζ. Λίγες μέρες μετά από την δήλωση του Αμερικανού προέδρου για την μεταφορά της πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ και παρ’ όλα αυτά δεν μας σταματούσε τίποτα. Ούτε η προειδοποίηση από την βρετανική Πρεσβεία που συμβούλευε τους ταξιδιώτες να μην εισέλθουν στην χώρα μέχρι την Δευτέρα πρωί. Η άφιξη μας ήταν προγραμματισμένη για Τρίτη πρωί. Έτσι και έγινε.

Πλησιάζοντας στο Sabbath η πόλη έλαμπε με όλο της το μεγαλείο. Έλεγχοι ασφαλείας και ξαφνικά είμαστε δίπλα στο Τοίχος των Δακρύων. Οι πιστοί είχαν ξυπνήσει με την ανατολή του ηλίου από το κάλεσμα του Ιμάμη στο Θόλο του Βράχου. Όλη η πόλη ξυπνούσε από τον ίδιο ήχο και οι πιστοί έπαιρναν τον ξεχωριστό τους δρόμο. Η μέρα ξεκινούσε με διχασμό. Οι Χριστιανοί στον Πανάγιο Τάφο, οι Εβραίοι στο Τείχος και οι Μουσουλμάνοι στο τέμενος. Όλα αυτά τα μνημεία τόσο κοντά σε απόσταση και όμως τόσο μακριά σε φιλοσοφία.

Αγάπη. Το πρώτο συναίσθημα που κατακλύζει την πόλη είναι αγάπη. Αναμμένες επτάφωτες λυχνίες και κεντητά βιβλία με προσευχές, όλα θυμίζουν το θαύμα του Hannukah. Οι πιστοί της Εβραϊκής θρησκείας αφήνουν χαρτιά με ευχές και επιθυμίες στις πτυχές του τείχους. Με κυκλικές, σχεδόν χορευτικές, κινήσεις προσεύχονται με λόγια αγάπης στον Θεό τους. Προσεύχονται στα απομεινάρια ενός τείχους που αιώνες πρωτύτερα περιτριγύριζε τον Ναό του Σολομώντα. Έναν ναό πλέον χαμένο, μαζί και με την ευκαιρία να έρθουν πραγματικά κοντά στα ουράνια. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ναός του Σολομώντα ήταν το μόνο μέρος στην Γη που μπορούσε να πραγματοποιηθεί η οποιαδήποτε θυσία προς τον Θεό για την απόλυτη συγχώρεση. Το Τείχος στέκεται ψηλό για να θυμίζει αυτά που χάθηκαν και δεν θα ξαναβρεθούν. Μίσος.

Στην θέση του Ναού βρίσκεται πλέον ο Θόλος του Βράχου. Για άλλη μια φορά έλεγχοι ασφαλείας. Αυτήν την φορά για να περάσεις χρειάζεται να απαγγείλεις μία προσευχή από το Κοράνι. Το τοπίο και η ατμόσφαιρα αλλάζουν με το που εισέρχεσαι στις πύλες του πάρκου που περικλείει το τέμενος. Η προσευχή από τα μεγάφωνα δυναμώνει και ξαφνικά δεν ακούς εβραϊκά και δεν βλέπεις πλέον άντρες με κιπά. Η γλώσσα είναι αραβικά και τα ενδύματα πολύχρωμα, μακριά, μεταξωτά. Είναι λες και φύσηξε αέρας Ανατολής. Μικροί και μεγάλοι ντυμένοι στην τρίχα, με αφοσίωση και ευλάβεια αφαιρούν τα παπούτσια τους. Πατώντας με γυμνά πόδια το έδαφος έρχονται σε άμεση επαφή με την Γη και τον Δημιουργό της. Ο κάθε πιστός παίρνει την θέση του στο έδαφος και με επαναλαμβανόμενες κινήσεις οι προσκυνητές γίνονται μία οντότητα, ένα πλήθος, μία φωνή που ψέλνει Allahu Akbar (ο Αλλάχ είναι μεγάλος). Άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων με διαφορετικές μητρικές γλώσσες τραγουδάνε σε μία και μόνο γλώσσα, τραγουδάνε την αγάπη τους για τον Θεό τους και μόνο αυτό έχει σημασία.

Αποτελώντας το τρίτο πιο σημαντικό ιερό για τους Μουσουλμάνους, ο Θόλος του Βράχου έχει μία θέση στην καρδιά όλων των πιστών. Σύμφωνα με τα γραμμένα, ο προφήτης Μωάμεθ αναλήφθηκε στον ουρανό με την συνοδεία του αρχάγγελου Γαβριήλ σε ακριβώς αυτό το σημείο. Τα μάρμαρα στο πλακόστρωτο δεν είναι όμως στην πραγματικότητα όσο λευκά όσο φαίνονται. Τον Απρίλιο του 1982 ένας Ισραηλινός στρατιώτης εισήλθε στον Θόλο του Βράχου με αυτόματο οπλοπολυβόλο και σκότωσε δύο Μουσουλμάνους προσκυνητές. Το γεγονός έχει χαραχτεί στην μνήμη των Μουσουλμάνων πιστών ανά τον κόσμο. Με την θύμηση του γεγονότος αυτού, το ιερό μνημείο από σύμβολο αγάπης μετατρέπεται σε σύμβολο οργής και μίσους.

Το παρελθόν παίρνει ανθρώπινη μορφή και περιπλανιέται στα σοκάκια της Παλιάς Πόλης. Δύο θρησκείες και δύο εθνικότητες, ένα τείχος και ένα τέμενος που μοιράζονται δύο γεωγραφικές συντεταγμένες. Έτσι λοιπόν, και δύο συναισθήματα που μοιράζονται μία πόλη.

«Αγάπη προς τον Θεό και μίσος προς τον συνάνθρωπο».


Ενιαίος Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης