Παρασκευή
22 Ιουνίου 2018
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 2833RSS FEED
Ἐκ Μισγαγκείας* ἄρχεσθαι & Διαστάσεως* παύεσθαι
Γράφει ο
Πέτρος Ιωαννίδης

Σας θυμίζουν κάτι από το σήμερα τα παρακάτω σοφά λόγια;

“Ubi solitudinem faciunt, pacem appelant” (Agricola 98, κεφ. 30). «Στο μέρος όπου έφεραν ΕΡΗΜΩΣΗ λένε πως έφεραν ΕΙΡΗΝΗ».

«Η Λογική και η Κρίση είναι χαρακτηριστικά ενός καλού Ηγέτη».

 (Πόπλιος Γάιος Κορνήλιος Τάκιτος, 56-120, Ρωμαίος ιστορικός, “Ο Θουκυδίδης των Ρωμαίων”)

«Ζωντόβολα μη φοβάστε την ΑΛΗΘΕΙΑ, Η ΑΛΗΘΕΙΑ δεν σκοτώνει. Τα ψέματα καταθάπτουν τους λαούς».

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΛΗ ο μεγαλύτερος εχθρός σου είναι: Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ».

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΛΗ τι φωνάζεις; Μπήκαν κλέφτες στο μανδρί; Εάν σου βαστά έμπα διώχτους».

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΛΗ είσαι ΑΝΗΘΙΚΟΣ: διότι θέλεις οι Φραγκικοί (σ.σ. Ευρωπαϊκοί) Στρατοί και Στόλοι να σου φυλάν’ τ’ αμπέλια σου».

(Περικλής Γιαννόπουλος, 1870-1910, Ελληνολάτρης διανοητής)

 

«Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μη με αλλάξει αυτό. Αγωνίζομαι να παραμείνω ’νθρωπος»

(Χρόνης Μίσσιος, 1930-2012, Συγγραφέας, Λογοτέχνης αντιστασιακός)

 

ΑΓΕΛΑΟΣ** Ο ΝΑΥΠΑΚΤΙΟΣ

ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΚΗΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑΣ - ΑΙΤΩΛΑΡΧΗΣ

2.235 χρόνια από σήμερα εν έτει 217 π.Χ.

 

Ο Πολιτικός και Στρατηγός, ο οποίος διείδε τον επερχόμενο Ιμπεριαλισμό των Ρωμαίων, που κράτησε 500 χρόνια, και προσπάθησε να ενώσει τους Έλληνες.

 Ο Αγέλαος, ο Μεγαλύτερος Διπλωμάτης όλων των εποχών παγκοσμίως, διακρινόταν για την Πολιτική του Οξυδέρκεια, την Διορατικότητα και το Φιλειρηνικό του Πνεύμα. Αγωνίστηκε για την ειρήνη στη Ναύπακτο μεταξύ των Αιτωλών και των Αχαιών και προσπάθησε να πετύχει όλοι οι Έλληνες να ζήσουν αδελφωμένοι.

 Έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την ανερχόμενη δύναμη, τη Ρώμη, και επεδίωξε να συμφιλιώσει τον Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας (238-179) με τους Αιτωλούς. Ιστορική είναι η ομιλία του στο «Συνέδριο, Διάσκεψη για την Ειρήνη» το 217 π. Χ. στη Ναύπακτο μεταξύ των Αιτωλών και του Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου Ε΄, καθώς και των συμμάχων του. Η συνάντηση έγινε στη θέση «Κοίλα της Ναυπάκτου», ΒΔ της πόλης και σε απόσταση 20 σταδίων απ’ αυτήν. Στη διάσκεψη ακούστηκαν πολλές απόψεις απ‘ όλες τις πλευρές, ο ιστορικός όμως Πολύβιος (204/200 - 122) αναφέρει ως σπουδαιότερη την αγόρευση του στρατηγού Αγελάου, για την πατριωτική του παραίνεση για Αλληλεγγύη, Ενότητα και Ομόνοια μπροστά στον επερχόμενο ρωμαϊκό κίνδυνο.

 (Πολύβιος, 204/200-122, “ΙΣΤΟΡΙΑΙ”, βιβλίο Ε΄§ 104).

 

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΕΛΑΟΥ

ΜΝΗΜΕΙΩΔΗΣ και ΟΧΙ Μνημονιακός

ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΟΣ και ΟΧΙ Παγκοσμιοποιημένος

ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟΣ και ΟΧΙ Βαρύγδουπος

ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟΣ και ΟΧΙ Τυποποιημένος

 

Τον παρουσιάζουμε τμηματικά παρεμβάλλοντας τη μετάφραση για καλύτερη κατανόηση.

«Τῆς δ᾽Ἀγελάου τοῦ Ναυπακτίου παραινέσεως ποιησό΅εθα ΅νή΅ην, ιἧ κατά τήν πρώτην ἔντευξιν ἐχρήσατο πρός τε τόν βασιλέα καί τούς παρόντας συ΅΅άχους ὅς ἔφη δεῖν ΅άλιστα ΅έν ΅ηδέποτε πολε΅εῖν τούς Ἕλληνας ἀλλήλοις, ἀλλά ΅εγάλην χάριν ἔχειν τοῖς θεοῖς εἰ λέγοντες ἕν καί ταὐτό πάντες, καί συ΅πλέκοντες τάς χεῖρας καθάπερ οἱ τούς ποτα΅ούς διαβαίνοντες, δύναιντο τάς τῶν βαρβάρων ἐφόδους ἀποτριβό΅ενοι συσσῴζειν σφᾶς αὐτούς καί τάς πόλεις. Οὐ ΅ήν ἀλλ᾽ εἰ τό παράπαν τοῦτο ΅ή δυνατόν, κατά γε τό παρόν ἠξίου συ΅φρονεῖν καί φυλάττεσθαι προϊδο΅ένους τό βάρος τῶν στρατοπέδων καί τό ΅έγεθος τοῦ συνεστῶτος πρός ταῖς δύσεσι πολέ΅ου·

 (= θα αναφέρω όμως τη συμβουλή μόνο του Αγελάου του Ναυπακτίου, την οποία απηύθυνε, κατά την πρώτη συνάντηση, στο βασιλιά (Φίλιππο Ε΄) και τους παρόντες συμ- μάχους. Είπε λοιπόν ο Αγέλαος πως οι Έλληνες πρέπει προπαντός να μην πολεμούν ποτέ μεταξύ τους, αλλά να χρωστούν μεγάλη ευγνωμοσύνη στους θεούς, αν όλοι με μια γνώμη και πιασμένοι χέρι - χέρι, κατορθώσουν, όπως ακριβώς κάνουν αυτοί που περνούν τα ποτάμια, αποκρούοντας τις επιθέσεις των βαρβάρων, να σώζουν από κοινού τους εαυτούς τους και τις πόλεις τους. Αν όμως αυτό δεν είναι με κανένα τρόπο δυνατό στην παρούσα περίσταση, τουλάχιστο αξίωνε να ομονοούν και να προφυλάσσονται λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον όγκο των στρατευμάτων και το μέγεθος του πολέμου που διεξάγεται στη Δύση).

δῆλον γάρ εἶναι παντί τῷ καί ΅ετρίως περί τά κοινά σπουδάζοντι καί νῦν, ὡς ἐάν τε Καρχηδόνιοι ῾Ρω΅αίων ἐάν τε Ῥω΅αῖοι Καρχηδονίων περιγένωνται τῷ πολέ΅ῳ, διότι κατ᾽οὐδένα τρόπον εἰκός ἐστι τούς κρατήσαντας ἐπί ταῖς Ἰταλιωτῶν καί Σικελιωτῶν ΅εῖναι δυναστείαις, ἥξειν δέ καί διατενεῖν τάς ἐπιβολάς καί δυνά΅εις αὐτῶν πέρα τοῦ δέοντος. Διόπερ ἠξίου πάντας ΅έν φυλάξασθαι τόν καιρόν, ΅άλιστα δέ Φίλιππον. Εἶναι δέ φυλακήν, ἐάν ἀφέ΅ενος τοῦ καταφθείρειν τούς Ἕλληνας καί ποιεῖν εὐχειρώτους τοῖς ἐπιβαλλο΅ένοις κατά τοὐναντίον ὡς ὑπέρ ἰδίου σώ΅ατος βουλεύηται, καί καθόλου πάντων τῶν τῆς Ἑλλάδος ΅ερῶν ὡς οἰκείων καί προσηκόντων αὑτῷ ποιῆται πρόνοιαν· Τοῦτον γάρ τον τρόπον χρω΅ένου τοῖς πράγ΅ασι τούς ΅έν Ἕλληνας εὔνους ὑπάρξειν αὐτῷ καί βεβαίους συναγωνιστάς πρός τάς ἐπιβολάς, τούς δ᾽ἔξωθεν ἧττον ἐπιβουλεύσειν αὐτοῦ τῇ δυναστείᾳ, καταπεπληγ΅ένους τήν τῶν Ἑλλήνων πρός αὐτόν πίστιν.

(= γιατί είναι φανερό σ’ οποιονδήποτε, ακόμη και σ’ αυτόν που εξετάζει τα σημερινά πράγματα επιπόλαια, ότι είτε νικήσουν στον πόλεμο οι Καρχηδόνιοι τους Ρωμαίους, είτε οι Ρωμαίοι τους Καρχηδόνιους, δεν είναι διόλου φυσικό οι νικητές να αρκεστούν στην κυριαρχία της Ιταλίας και Σικελίας, αλλά θα έρθουν και θα επεκτείνουν τις δυνάμεις τους πέραν του δέοντος. Γι’ αυτό λοιπόν, αξίωνε όλοι να καιροφυλακτούν, κυρίως όμως ο Φίλιπ- πος. Και θα είναι προφύλαξη, αν, παραιτούμενος από το να καταφθείρει τις δυνάμεις των Ελλήνων και να τους κάνει ευάλωτους στους επιτιθέμενους, σκεφθεί αντίθετα, ωσάν να επρόκειτο για τον εαυτό του, και γενικά αν φροντίσει για όλα τα μέρη της Ελλάδας, ωσάν να ήταν δικά του και φίλοι του. Γιατί αν κατ’ αυτό τον τρόπο πολιτεύεται, οι Έλληνες θα τρέφουν προς αυτόν φιλικά αισθήματα και επιπλέον θα είναι σταθεροί σύμμαχοί του απέναντι στις επιθέσεις, και οι εκτός της Ελλάδος θα βυσσοδομήσουν λιγότερο κατά της εξουσίας του, καταπτοημένοι από την εμπιστοσύνη των Ελλήνων προς αυτόν).

Εἰ δέ πραγ΅άτων ὀρέγεται, πρός τάς δύσεις βλέπειν αὐτόν ἠξίου καί τοῖς ἐν Ἰταλίᾳ συνεστῶσι πολέ΅οις προσέχειν τόν νοῦν, ἵνα γενό΅ενος ἔφεδρος ἔ΅φρων πειραθῇ σύν καιρῷ τῆς τῶν ὅλων ἀντιποιήσασθαι δυναστείας. Εἶναι δέ τόν ἐνεστῶτα καιρόν οὐκ ἀλλότριον τῆς ἐλπίδος ταύτης. Τάς δέ πρός τούς Ἕλληνας διαφοράς καί τούς πολέ΅ους εἰς τάς ἀναπαύσεις αὐτόν ὑπερτίθεσθαι παρεκάλει, καί ΅άλιστα σπουδάζειν περί τούτου τοῦ ΅έρους, ἵν᾽ ἔχῃ τήν ἐξουσίαν, ὅταν βούληται, καί διαλύεσθαι καί πολε΅εῖν πρός αὐτούς.

 (= Αν όμως επιθυμεί πολεμικές περιπέτειες, αξίωνε να στραφεί προς τη Δύση και να προσέχει τον διεξαγόμενο στην Ιταλία πόλεμο, για να προσπαθήσει να διεκδικήσει εν καιρώ την όλη κυριαρχία, παραμονεύοντας στοχαστικώς. Και η παρούσα περίσταση δεν είναι ασυμβίβαστη προς την ελπίδα αυτή. Τις διαφορές του όμως προς τους Έλληνες και τους πολέμους τον προέτρεπε να τις μεταθέσει στις περιστάσεις όπου δεν θα είχε άλλη απασχόληση, και μάλιστα να μελετήσει πολύ το ζήτημα αυτό, για να έχει τη δυνατότητα, όποτε θέλει και να παύει και να εξακολουθεί τον πόλεμο εναντίον τους).

ὡς ἐάν ἅπαξ τά προφαινό΅ενα νῦν ἀπό τῆς ἑσπέρας νέφη προσδέξηται τοῖς κατά τήν Ἑλλάδα τόποις ἐπιστῆναι, καί λίαν ἀγωνιᾶν ἔφη ΅ή τάς ἀνοχάς καί τούς πολέ΅ους καί καθόλου τάς παιδιάς, ἅς νῦν παίζο΅εν πρός ἀλλήλους, ἐκκοπῆναι συ΅βῇ πάντων ἡ΅ῶν ἐπί τοσοῦτον ὥστε κἄν εὔξασθαι τοῖς θεοῖς ὐπάρχειν ἡ΅ῖν τήν ἐξουσίαν ταύτην, καί πολε΅εῖν ὅταν βουλώ΅εθα καί διαλύεσθαι πρός ἀλλήλους, καί καθόλου κυρίους εἶναι τῶν ἐν αὑτοῖς ἀ΅φισβητου΅ένων.

(= γιατί αν τα νέφη που προβάλλουν τώρα απειλητικά από τη Δύση, στραφούν και σταθούν πάνω από την Ελλάδα, είπε πως θα βρεθούμε σε πολύ αγωνιώδη κατάσταση μήπως συμβεί οι ανακωχές και οι πόλεμοι και γενικώς τα παιχνίδια που παίζουμε τώρα μεταξύ μας λείψουν απ’ όλους μας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ευχόμαστε στους θεούς να έχουμε αυτή την ελευθερία και να πολεμάμε όταν θέλουμε και να σταματάμε τον πόλεμο μεταξύ μας και γενικά να είμαστε κύριοι να κανονίζουμε τις μεταξύ μας διαφορές). Μόνοι μας, χωρίς μεσάζοντες!!!

――――――

* Μισγάγκεια: η λέξη παράγεται από το ρήμα μίσγω, μίγνυμι και μιγνύω = ανακατώνω, ενώνω, συνάπτω + τό ἄγκος = λαγκάδι, φαράγγι, λόγγος. Κοιλάδα, φαράγγι, στην οποία ενώνονται οι από τα βουνά καταρρέοντες χείμαρροι. Ο τόπος, στον οποίο ενώνονται οι ποταμοί. Η γραμμή συνάντησης δύο κλιτύων (πλαγιές βουνών) στα χαμηλότερα σημεία τους. Το σημείο, η γραμμή που σχηματίζεται, όταν διπλώσουμε στον αγκώνα το χέρι μας. Η μέση γραμμή στην κοίτη του ποταμού. Σύρρευσις, σύρρυσις, συρροή, η συμβολή, μείξη / ένωση των ποταμών από το ρήμα συρρέω = ρέω ομού, συνάζομαι πανταχόθεν, συνα- θροίζομαι, συνενώνομαι, έχω τον αυτόν ρουν/την αυτήν γραμμήν.

Παμπάλαιη ομηρική λέξη, συναντάται στο Δ΄της Ιλιάδος, στίχοι 452-454 «ὡς δ᾽ὅτε χείμαρροι ποταμοί κατ᾽ ὄρεσφι ῥέοντες ἐς μισγάγκειαν συμβάλλετον ὄμβριμον ὕδωρ κρουνῶν ἐκ μεγάλων κοίλης ἔντοσθε χαράδρης» (= όπως όταν βρέξει και κατεβάζουν τα ξεροπόταμα από τα βουνά και ρίχνουν μαζί το νερό από κρουνούς μεγάλους, εκεί που σμίγουν τα δυο φαράγγια τους μέσα από βαθιά χαράδρα/ρέμα).

* Διάστασις: παράγεται από το ρήμα δι-ίσταμαι = απομακρύνομαι, χωρίζω. Απομάκρυνση, αποχωρισμός, απόσταση, χαράδρα, χάσμα, διαφορά, ασυμφωνία, διχόνοια.

 

** ΑΓΕΛΑΟΣ = ὁ ἄγων τόν λαόν, ο ηγέτης, ο καθοδηγητής του λαού του.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Ενιαίος Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης