Παρασκευή
22 Ιουνίου 2018
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 2833RSS FEED
«Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί…»
Γράφει ο
Αντώνης Τσίχλης

"τους καθεύδοντας εργάτας είναι και συνεργούς των εν τω κόσμω γινομένων", ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

(Οι κοιμισμένοι είναι εργάτες (δημιουργοί) και συνεργοί αυτών που συμβαίνουν στο κόσμο.)

 

          Τα τελευταία τρία και πλέον έτη παριστάμεθα απαθείς θεατές ενός υποχθονίως μεθοδευμένου και εν εξελίξει αντεθνικού σχεδίου: άνοιγμα συνόρων σε εκατομμύρια λαθρομετανάστες, αλλοίωση της εθνικής ομοιογένειας, σχεδιαζομένη αλλοίωση της πολιτικής βουλήσεως του ελληνικού λαού με την χορήγηση εκλογικού δικαιώματος στους παρανόμως διαβιούντες στην χώρα μας, διωγμός της "αριστείας" και καθύβρισή της ως "ρετσινιάς" (για φανταστείτε!!!),  αποφυλάκιση δεκάδων χιλιάδων επικινδύνων κακοποιών, τρομοκρατία του πεζοδρομίου και ανασφάλεια του δημοσίου χώρου, απαγόρευση λειτουργίας του οργανωμένου κράτους σε ολόκληρες περιοχές του κέντρου των Αθηνών και άλλων μεγάλων πόλεων με παράλληλη ελεύθερη και ανεξέλεγκτη δράση των αναρχοκομμουνιστών κουκουλοφόρων και των ταγμάτων εφόδου της ακροαριστεράς, απαλοιφή κάθε εθνικής αναφοράς στην εκπαίδευση των Ελλήνων, ταξικός πόλεμος μέσω της φορολογήσεως και των υπολειμμάτων της μικρομεσαίας αστικής τάξεως.  

          Το σημαντικότερο όμως τεκταινόμενο εθνικό έγκλημα αφορά στο όνομα της Μακεδονίας. Για τους αντεθνικώς σήμερα σκεπτομένους και ενεργούντες κυβερνώντες ή συγκυβερνώντες η Μακεδονία όχι μόνον δεν σημαίνει τίποτα απολύτως, αλλά, όπως και οι "θεωρητικοί" καθοδηγητές τους ομολογούν και αναφέρουν σε πλείστα κείμενά τους, η απελευθέρωση της Μακεδονίας και της Θράκης από τους Τούρκους  θεωρείται και  αποκαλείται ως "ελληνικός ιμπεριαλισμός". Αυτός ίσως είναι και ο λόγος της διακοπής των εργασιών στην Αμφίπολη, τις οποίες παρεμπιπτόντως ενίσχυε και κατά τινα τρόπον επώπτευε ο κ. Αντ. Σαμαράς ως Πρωθυπουργός, διότι μία, έστω και ήσσονος ιστορικής αξίας, αποκάλυψη θα διέλυε οριστικώς εις τα όμματα της διεθνούς κοινότητας κάθε, ούτως ή άλλως έωλο, σκοπιανό ισχυρισμό ή απαίτηση και θα έληγε δια παντός το σκοπιανό ζήτημα.  Οι νυν την Ελλάδα  κυβερνώντες, ως εντολοδόχοι των Αμερικανών και Γερμανών, ικανοποιούν την μάλλον εμφανή απαίτηση των Γερμανών (και ακολούθως των Αμερικανών) περί παραχωρήσεως τώρα μεν του ονόματος της Μακεδονίας στους Αλβανοσλαυοβουλγάρους και σε ευθετώτερο μελλοντικό χρόνο και των εδαφών της Μακεδονίας και Θράκης, απαίτηση και πολιτική στρατηγική των Γερμανών η οποία χρονολογείται θεωρητικώς από τα τέλη του 19ου αιώνος και πρακτικώς από την περίοδο της προετοιμασίας και των επιχειρήσεων του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Οι Γερμανοί παλαιόθεν, διαχρονικώς και συστηματικώς λειτουργούν στην περί ημάς, αλλά και καθ΄ ημάς, περιοχή ανθελληνικώς και επ΄ ωφελεία των Αλβανοσλαυοβουλγάρων και Τούρκων. Ενδεικτικώς αναφέρομε ότι οι Γερμανοί περί τις αρχές της δεκαετίας του 1910 ενέπνευσαν στους Τούρκους το διαβόητο σχέδιο της εκδιώξεως των Ελλήνων των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας και της αποστολής των στο εσωτερικό και προς ανατολάς της Τουρκίας, όπου βεβαίως οι πλείστοι εξοντώθηκαν από πείνα, ασθένειες, κακουχίες στα τάγματα εργασίας, σφαγές κ.ά., και μάλιστα υπό την αυστηρή υπόδειξη, καθοδήγηση και επιτήρηση επί τόπου συγκεκριμένου Γερμανού εν ενεργεία στρατηγού. Αυτοί λοιπόν οι Γερμανοί έχουν κατασυκοφαντήσει κατά την τρέχουσα δεκαετία τους Έλληνες ως τεμπέληδες, ανεπρόκοπους και τιποτένιους, τους έχουν προσβάλει εθνικώς και κυρίως ηθικώς μέσω των κατευθυνομένων εντύπων τους (πρβ. Focus, Die Welt, Der Spiegel) και έχουν συμβάλει τα μέγιστα στη διαμόρφωση και επιβολή στην Ελλάδα της σημερινής δεινής οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και εθνικής καταστάσεως. Δεν επιθυμούν λοιπόν (οι Γερμανοί)  η Ελλάς και οι Έλληνες σήμερα να ανακάμψουν εθνικώς και ηθικώς από ένα ενδεχόμενο ιστορικής σημασίας εύρημα στη Μακεδονία, να ανακτήσουν το ιστορικό κλέος και να αποδείξουν στους ¨βαρβάρους" (ο όρος υπό την κυριολεκτικώς αρχαιοελληνική σημασία του) και στους εγχώριους "βαρβαρίζοντες" την ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. 

          Τους σημερινούς πολιτικούς αυτών των Γερμανών ενημερώνουν μετά από κάθε παρωδία διασκέψεως με τους Σκοπιανούς οι καθορίζοντες σήμερα στην Ελλάδα το πεπρωμένο του έθνους και όχι τους πολιτικούς αρχηγούς και τον ελληνικό λαό μέσω του Κοινοβουλίου  αλλά και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εκτός και αν ο τελευταίος ενημερώνεται, αποδέχεται και εγκρίνει τα τεκταινόμενα, οπότε και αυτός αναλαμβάνει την υψηλή πολιτική ή άλλη ευθύνη της εκχωρήσεως στους εχθρούς της ονομασίας, της ιστορίας, του πολιτισμού και των εδαφών της Μακεδονίας αλλά και της εθνικής συνειδήσεως των Ελλήνων (διότι Μακεδονία και Ελλάς ταυτίζονται).

          Αλλά μήπως περιμένομε και κάτι διαφορετικό από όσους έχουν γαλουχηθεί μέσα από τις κατηχήσεις του Κ.Κ.Ε. με αντεθνικές, ανθελληνικές και αντιχριστιανικές αντιλήψεις και πάσης φύσεως ιδεολογήματα, τα οποία ουδεμίαν σχέση έχουν με τις γνήσιες ελληνικές αξίες και οι οποίες όλες εμπεριέχονται στην έννοια της ΑΡΕΤΗΣ! Και όλοι αυτοί φυσικόν είναι να αναφέρονται με περισσό θράσος, αναίδεια και ιταμότητα προς όσους εμφορούνται από τα ξένα προς τους ιδίους ιδανικά, να επιχειρούν να στιγματίσουν και να ποινικοποιήσουν τις ιδέες τους, τις απόψεις τους, την εθνοπρεπή, ελληνοπρεπή και χριστιανοπρεπή συμπεριφορά τους, εν τέλει να ποινικοποιήσουν την Λογική και την Ηθική. Φθάσαμε στο σημείο μηδέν. Να είσαι δηλαδή λογικός και ηθικός, να ομιλείς και να ενεργείς κατά τρόπον λογικό και ηθικό, και αυτοί οι γνωστικώς και ηθικώς ανερμάτιστοι τύποι, συνεπικουρούμενα από τα δημοσιογραφικά φερέφωνά τους, να σου λένε: "είσαι ηθικός και λογικός, επομέμως είσαι ακραίος, ..., ...! και γι΄αυτό... στην πυρά!". Όλοι αυτοί είναι ιδεολογικά "γεννήματατα και θρέμματα", πολιτική συνέχεια εκείνων που από το 1924 (όταν το τότε Σ.Ε.Κ.Ε. προσεχώρησε στην Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή και μετωνομάσθηκε σε Κ.Κ.Ε.) μάχονταν για "ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη" και επεχείρησαν το 1946-1949 ενόπλως να τις αποσπάσουν από τον εθνικό κορμό και να τις παραδώσουν στους Αλβανοσλαυοβουλγάρους. Και εδώ έγκειται η διαφορά των κομμουνιστικών κομμάτων της τότε Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας από το Κ.Κ.Ε. Ενώ τα δύο πρώτα (Κ.Κ.Γ. και Κ.Κ.Β.) ενεργούντα επωφελώς προς το έθνος τους επεδίωκαν και μάχονταν για την κατάληψη της Μακεδονίας και Θράκης, δηλαδή της μισής σχεδόν Ελλάδος, το Κ.Κ.Ε εγωνιζόταν και αυτό όχι για να μεγαλώσει την Ελλάδα, αλλά για να την συρρικνώσει και να παραδώσει (προδώσει) τις ως άνω περιοχές στους βόρειους γείτονές μας. Εν προκειμένω να ενθυμηθούμε ότι ο πρεσβύτερος Γεώργιος Παπανδρέου είχε χαρακτηρίσει το Κ.Κ.Ε. ως "το κόμμα του εγκλήματος και της προδοσίας".

          Ενδεικτικώς για την εθνοκτόνο δράση των αριστερών/κομμουνιστών (οι δύο όροι ταυτίζονται, εκτός και αν οι κομμουνιστές δεν είναι αριστεροί) αναφέρομε κατά πρώτον το πρόσφατο ανιστόρητο, κατάπτυστο, εμετικό παραλήρημα συμβούλου του Πρωθυπουργού της Ελλάδος ότι αποτελεί "μύθο" η σχέση του Μ. Αλεξάνδρου με την Μακεδονία και ειδικώτερον με την Ημαθία. Οπωσδήποτε θα τρίζουν τα κόκκαλα του αειμνήστου αρχαιολόγου Μ. Ανδρόνικου και του Κων/νου Καραμανλή! Και τότε, ανιστόρητε και αμετροεπή (ακραίε) σύμβουλε του Πρωθυπουργού, τι είναι η Βεργίνα και οι Μακεδονικοί τάφοι; Τι είναι η αρχαία κωμόπολη Μίεζα, στην οποία μετά από πρόσκληση του Βασιλέως της Μακεδονίας Φιλίππου δίδασκε ο εξ ίσου Μακεδόνας φιλόσοφος Αριστοτέλης τον Αλέξανδρο, τον υιό του Φιλίππου; Μήπως και ο Αριστοτέλης ήταν σκοπιανός και δίδασκε τον Αλέξανδρο στην σκοπιανή γλώσσα;  Αυτό και αν αποτελεί  ιστορική γνώση ή άποψη! Είσθε ικανοί  ακόμη και αυτό να ισχυρισθείτε. Τι είναι η Ιλιάς και η Οδύσσεια, τα οποία  χρησιμοποιούσε ο Αριστοτέλης ως κύρια εκπαιδευτικά συγγράμματα για την πνευματική και ηθική καλλιέργεια του Αλεξάνδρου; Μάθε λοιπόν, αδιάβαστε "σύμβουλε", ότι τότε, το 350 π. Χ., οι Αλβανοσλαυοβούλγαροι ούτε κατ΄όνομα υπήρχαν στην περιοχή και σε όλην την Ευρώπη. Όταν λοιπόν ένας σύμβουλος πρεσβεύει και εκστομίζει τέτοιες απόψεις, φαντασθείτε ποίον είναι το επίπεδο της πνευματικής στάθμης και ιστορικής επαρκείας εκείνου ο οποίος ακούει, δέχεται , υιοθετεί τις απόψεις αυτές και εν σενεχεία τις μετατρέπει σε απόφαση και πράξη!

          Κατά δεύτερον αναφέρομε την περίπτωση του Αρχιεπισκόπου, ο οποίος έχει ομολογήσει, προφανώς με περισσήν υπερηφάνειαν, σε συνέντευξή του ότι είναι αριστερός (δηλ. κομμουνιστής). Δικαίωμά του. Εξ άλλου για έναν γνήσια δημοκρατικό, προοδευτικό και φιλελεύθερο πολίτη το φρόνημα και η έκφραση γνώμης δεν διώκεται ούτε κατηγορείται. Επισύρει κατηγορία και ενδεχομένως δίωξη μόνον η λόγω φρονήματος αντεθνική και ανθελληνική δράση, είτε δια λόγων είτε δια έργων. Εξέπληξεν πάντως, αν δεν εξώργισε, η περίεργη και επιδεκτική πολλαπλών προσεγγίσεων αναφορά/δήλωση του Αρχιεπισκόπου ότι τάσσεται μεν κατά της παραχωρήσεως του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, ότι διαφωνεί δε και χαρακτηρίζει ως ακραίες και εθνικώς ανεύθυνες και επικίνδυνες τις γνήσιες και αυτόβουλες αντιδράσεις των πολιτών. Τι μας λέτε δηλαδή, Αρχιεπίσκοπε; Ότι ήταν ακραίος και εθνικώς ανεύθυνος ή επικίνδυνος ο Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) που καλούσε σε εθνική ανάταση και εγρήγορση του υποδούλους προγόνους μας και προγόνους σας; Ότι ήταν ακραίος και εθνικώς ανεύθυνος ή επικίνδυνος ο Αρχιμαδρίτης Γρηγόριος Δικαίος ή Παπαφλέσσας και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός που πήραν τα όπλα και κάλεσαν τους υποδούλους Έλληνες σε επανάσταση εναντίον των Τούρκων; Ότι ήταν ακραίος και εθνικώς ανεύθυνος ή επικίνδυνος ο Χρυσόστομος (1868-1922)  αρχικώς ως Μητροπολίτης Δράμας και ακολούθως ως Μητροπολίτης Σμύρνης λόγω της εθνικής δράσεως που ανέπτυξε προς τους Βουλγάρους και Τούρκους αντιστοίχως; Ότι ήταν ακραίος και εθνικώς ανεύθυνος ή επικίνδυνος ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος Α΄(1938-1941) και Δαμασκηνός Α΄(1941-1949) λόγω στης στάσεως που τήρησαν προς τους εισβολείς και κατακτητές Ιταλούς και Γερμανούς; Όλοι αυτοί και πλείστοι άλλοι ιεράρχες αξίως κατέχουν τον τίτλο του Ιεράρχου, του Μητροπολίτου ή του Αρχιεπισκόπου, διότι προσωπικώς δεν προσεπορίσθηκαν οφέλη, αλλά έχοντες βαθείαν συναίσθηση των ηθικών υποχρεώσεών τους προς το κοινωνικό σύνολο ανταπεκρίθησαν επαξίως στην κοινωνική αποστολή τους και δεν διενοήθησαν να "θωπεύσουν" την εκάστοτε πολιτικήν εξουσία προς διατήρηση της θέσεώς των. Προετίμησαν να σφαγιασθούν από το να εγκαταλείψουν τον χειμαζόμενο λαό και την προάσπιση των εθνικών δικαίων. Θα μπορούσε κάποιος να εξομοιώσει την στάση του Αρχιεπισκόπου επί της παραχωρήσεως του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς με την στάση του Ποντίου Πιλάτου. Ο Πόντιος Πιλάτος ναι μεν ανεγνώρισε ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν αθώος ("εγώ ουδεμίαν αιτίαν ευρίσκω εν αυτώ"), όμως εμπρός στον φόβο να απολέσει την εύνοια του αυτοκράτορος και ως εκ τούτου το αξίωμά του (την "καρέκλα" του και τα εξ αυτής προερχόμενα κοσμικά αγαθά) "απενίψατο τας χείρας απέναντι του όχλου, λέγων, Αθώος ειμί του αίματος τούτου". Ομοίως θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί και σήμερα ότι ο Αρχιεπίσκοπος αναγνωρίζει μεν την αθωότητα και το δίκαιον της απαιτήσεως του έθνους της μη παραχωρήσεως του ονόματος της Μακεδονίας στους σκοπιανούς, από την άλλη όμως λέγει "εγώ νίπτω τας χείρας μου" και αφήνω, όπως ο Πιλάτος άφησε τους Φαρισαίους και Υποκριτές να αποφασίσουν για την θανάτωση του αθώου Ιησού Χριστού, άλλους να αποφασίσουν για την θανάτωση της Μακεδονίας, καθυβρίζοντας συγχρόνως (και εμμέσως απειλώντας περί αντεθνικής συμπεριφοράς) όσους τολμήσουν να θέσουν πάνω από το "εγώ" το "εμείς" και πάνω από την "καρέκλα" και τα υλικά αγαθά τις διαχρονικές ελληνικές, εθνικές και χριστιανικές αξίες. Πρέπει να υπομνησθούν στον σημερινό Αρχιεπίσκοπο τα λόγια του Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου τον Απρίλιο του 1941, ο οποίος αρνήθηκε να συμμετάσχει στη συμβολική παράδοση της πόλεως των Αθηνών στους Γερμανούς λέγων με προσωπικόν σθένος και εθνικήν υπερηφάνειαν: "ο αρχηγός της Εκκλησίας δεν παραδίδει την πρωτεύουσα της πατρίδος του εις ουδένα ξένον. Ο αρχηγός της Εκκλησίας έχει καθήκον να φροντίσει δια την απελευθέρωσιν". Επομένως και σήμερα την ίδια ακριβώς απάντηση και στάση περίμενε και περιμένει το έθνος να τηρήσει ο νυν Αρχιεπίσκοπος, διότι στην ουσία η "πρωτεύουσα" της πατρίδος και η "καρδιά" της Ελλάδος είναι η Μακεδονία. Εξ  άλλου, Αρχιεπίσκοπε, "το ράσο δεν κάνει τον παπά". Τα πρόσωπα που κατέχουν έναν τίτλο, μίαν ιδιότητα, δεν αντλούν κύρος από τον τίτλο και την ιδιότητα που έχουν, τουναντίον τα πρόσωπα αυτά καθ΄ εαυτά προσδίδουν κύρος και αξία στον τίτλο και την ιδιότητά τους.

         Δυστυχώς όμως δεν είναι μόνον η ιεραρχία, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, και οι πολιτικώς κυβερνώντες που σκέπτονται και ενεργούν ιδιοτελώς. Και ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου τηρεί στάση ύποπτη έως και αντεθνική.

          Συμπατριώτες και αδέλφια Μακεδόνες, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ένας Πελοποννήσιος και δη Μεσσήνιος, ο Αντ. Σαμαράς, έθεσε το εθνικό συμφέρον, την Μακεδονία, πάνω από την εφήμερη και απατηλή αίγλη της εξουσίας. Προετίμησε να περιέλθει σε μακροχρόνια ιδιώτευση από το να ταυτίσει το όνομά του και να εξομοιωθεί με τον Εφιάλτη. Στο πρόσφατο συλλαλητήριο της Αθήνας ένας Πελοποννήσιος, και δη Μεσσήνιος πρώην Πρωθυπουργός, ο Αντ. Σαμαράς, εθεώρησε πατριωτικό και εθνικό καθήκον του να παραστεί ως απλούς πολίτης και να διατρανώσει με την παρουσία του μαζί με εκατομμύρια συμπατριωτών του την αυτονόητη απαίτηση των ΕΛΛΗΝΩΝ να μην παραχωρηθεί η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ως όνομα και ως χώρος στους Σκοπιανούς. Δεν θα μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Από την Πελοπόννησο, και δη από την Μεσσηνία, ξεκίνησαν ο Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσσας, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης τον τιτάνειο αγώνα της εθνικής δικαιώσεως. Οι απόγονοί τους οφείλουν να ακολουθούν το παράδειγμά τους.

          Περατώνοντας την μικρή αυτή εθνική περιδιάβαση καλόν είναι να θυμηθούμε του στίχους του άκρως επίκαιρου τραγουδιού σε στίχους του Γιώργου Σκούρτη και μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου:

 

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί

κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές

την πρώτη μέρα

 

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

αδέρφια πήραν οι οχτροί

κι εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές

την άλλη μέρα

 

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί

κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά

 την τρίτη μέρα

 

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί

κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά

την άλλη μέρα

 

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

μοιράσαν δώρα οι οχτροί

κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά

την πέμπτη μέρα

 

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί

κρατούσαν δίκιο οι οχτροί

κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γειά

σαν κάθε μέρα.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Ενιαίος Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης