Γράφει ο Κώστας Παδουβάς
Τα σχετικά ερωτήματα με τις διαχρονικές επιδράσεις του Κορονοϊού στην ανθρωπότητα (ως άτομα, ως ομάδες ή κοινωνίες ατόμων) δεν είναι εφικτό να απαντηθούν με βεβαιότητα σήμερα, αφού δεν έχουν ολοκληρωθεί οι μελέτες για αυτόν καθαυτόν τον Κοροναϊό και επέκεινα για την οριστική καταπολέμησή του.
Με άλλους λόγους, οι επιδράσεις του ιού αυτού στις ζωές, στα ήθη και έθιμα, στη διατροφική αλυσίδα και προπαντός στις παντοειδείς συναλλαγές και συναναστροφές των ανθρώπων μεταξύ τους, περιέχουν το σπέρμα της αμφιβολίας εάν και κατά πόσον θα παραμείνουν οι παλιές ή θα εφαρμοσθούν νέες ανθρώπινες συμπεριφορές στο μέλλον.
Τούτο είναι αυτονόητο, διότι δεν είναι καθόλου βέβαιο εάν κάποτε θα εκλείψει τελείως ο πρωτόγνωρος και χαώδης φόβος της ατομικής και ομαδικής μόλυνσης από τον ιό αυτό. Ένας φόβος που παραπέμπει στην άγνωστη και ατέρμονα αρνητική -ψυχοφθόρα εσωτερική εγκεφαλική κατάσταση, που συμβάλλει άμεσα στη μείωση του τόσο πολύτιμου ανθρώπινου ηθικού και όχι μόνο.
Με μειωμένο ηθικό , ο άνθρωπος, συνήθως κατακλύζεται αβίαστα από ποικίλες φανταστικές σκέψεις, μεταξύ των οποίων και την αποκρουστική νεκρική σιωπή-μοναξιά που επικρατεί εκεί που ελλοχεύει ο θάνατος.
Με πεσμένο το ηθικό είναι αδύνατη η μείωση του άγχους και η επαναφορά του ατόμου από τη διαταραγμένη ηρεμία στη θετική ισορροπημένη δραστηριότητα. Όλες οι εύλογες σκέψεις και οι απύθμενοι συλλογισμοί, αλλά και το ένστικτο της αυτονόητης αντίστασης ενάντια στις απειλές του ιού κατά της ζωής, αποδεικνύονται ανεπαρκείς για να απομακρύνουν τα συναισθήματα της κακής διάθεσης, που προηγούνται και επηρεάζουν τις τυχόν ηρωικές προσπάθειες αποκατάστασης του ακμαίου ηθικού.
Ο μεγάλος αυτός κίνδυνος που προέρχεται μέσα από ψυχοσωματικά προβλήματα αυξημένου άγχους ( της κατάθλιψης), μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε μερική ή ολική αδράνεια (στην καλύτερη περίπτωση στην αμέλεια ή αδιαφορία) , είτε στην απερίσκεπτη χαλάρωση στη διάρκεια των αγώνων του για αντιμετώπιση του ιού αυτού, όταν αφ’ εαυτού αντιμάχεται τη νέα αλλά επαχθή και καταθλιπτική συνοδοιπορία του με τον Κοροναϊό, αντί να ενεργοποιεί στο έπακρον, ως θα ήταν αναμενόμενο, τις θετικές σκέψεις και τις σωματοπνευματικές δυνάμεις που διαθέτει.
Είναι φυσιολογικό να αναζητούνται διέξοδοι μέσα από τις επιστημονικές θεραπευτικές δυνατότητες και την ενδυνάμωση των δικών του αντιστάσεων στον ιό, με την τήρηση των καθολικών μέτρων που επιβάλλονται για την προστασία του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος και ιδιαίτερα όταν βρίσκεται μπροστά στα συμπτώματα της νόσου, όπως είναι η Δύσπνοια, ο Πυρετός, ο Ξερόβηχας κ.ά.
Το επόμενο εύλογο ερώτημα είναι εάν μέσα από τις αναζητήσεις αυτές (αυτοσυντήρησης) και στη συνέχεια τις εφαρμογές ποικίλων συμπεριφορών και επιστημονικών οδηγιών επιβίωσης-διαβίωσης, το κάθε άτομο (οποιουδήποτε φύλου και ηλικίας) και τα κοινωνικά σύνολα, αποδέχονται και αφομοιώνουν νέες ατομικές και κοινωνικές επίκαιρες συμπεριφορές, μερικές από τις οποίες (οι σημαντικότερες με θετικό κοινωνικό πρόσημο) «ήλθαν για να μείνουν για πάντα», σύμφωνα με τη ρήση « ουδέν κακόν αμιγές καλού»:
Πρώτα από όλα, μέσα στη δύνη της κρίσης εκ του ιού αυτού αναγκαστικά αποκτάται νέα εμπειρία διαχείρισης και λειτουργίας του ελεγχόμενου κοινωνικοοικονομικού κατεστημένου, σε ανώτερο ή καλύτερο και πιο ισορροπημένο βαθμό από την προηγούμενη εμπειρία κατά την προκορωναϊκή εποχή της οικιακής και δημόσιας οικονομίας.
Σε πλανητικό και εθνικό επίπεδο δια πλέκονται άρρηκτα και άμεσα η πανδημία με τα υφιστάμενα κοινωνικοοικονομικά συστήματα, διότι η κρίση της πανδημικής νόσου εκδηλώθηκε, αναπαράγεται και αντιμετωπίζεται μέσα στο υπάρχον κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο με την υπάρχουσα οικιακή και δημοσιοοικονομική ευρωστία και με τις αντίστοιχες υγειονομικές δομές, χωρίς να επισημαίνονται και ερευνώνται ταυτόχρονα οι προφανείς αλληλεξαρτήσεις σε ένταση και έκταση των διαπλεκόμενων αυτών συνιστωσών του προβλήματος και επέκεινα χωρίς να αναζητείται άμεσα η οποιαδήποτε ευθύνη της δημιουργίας της πανδημίας.
Είναι γνωστή η αφετηρία της πανδημίας του Κοροναϊού από την Κίνα ( τη συνόδευσαν καυστικά σχόλια για ελλείψεις υποδομών δημόσιας υγείας και παραγωγής τροφίμων), που αποτελεί ερέθισμα και παράδειγμα («πάθημα / μάθημα προς αποφυγήν) σε πλανητικό και εθνικό επίπεδο.
Όμως, δεν έγιναν οι απαραίτητες διεθνείς κατασταλτικές έρευνες και δεν αποδόθηκαν ευθύνες για ελλείψεις-παραλείψεις σε τοπικές δομές υγείας, τυχόν κακοδιαχείριση είτε ανεπάρκεια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) κ.α., παρά την αιωρούμενη βάσιμη πιθανότητα να δημιουργήθηκε ( η πανδημία αυτή) εξαιτίας «ατομικών και δημόσιων οικονομικών συμφερόντων», αβλεψιών και υποβαθμίσεων των δομών της τοπικής είτε της παγκόσμιας δημόσιας υγείας, της γενικής αχαλίνωτης παραγωγικής διαδικασίας ( ιδιαίτερα των τροφίμων) και πολλών άλλων εθνικών και υπερεθνικών κοινωνικοοικονομικών παραμέτρων.
Επίσης, δεν έχουν δρομολογηθεί ειδικότερα μέτρα ελαχιστοποίησης των επιπτώσεων και αποφυγή είτε αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση εξάρσεων της διάδοσης του ιού αυτού και των παρόμοιων πανδημιών στο μέλλον.
Μια άλλη σπουδαία συμπεριφορά επίκαιρη της πανδημίας του Κοροναϊού, που τείνει να κορυφωθεί και να παγιωθεί σε εθνικό και διεθνές επίπεδο είναι η α λ λ η λ ε γ γ ύ η μεταξύ των σημερινών εθνών (γενικότερα των κοινωνικών συνόλων) και των σημερινών πολιτών του κόσμου.
Οι ρόλοι των αλληλέγγυων (κοινωνιών και εθελοντών) μέσα από το καθιερωμένο σλόγκαν «όλοι μαζί μπορούμε» προβλέπουν βοήθεια παντού (στους λαούς, στους δρόμους, στα σπίτια, σε έρημα μέρη, στα λειτουργικά Κέντρα Αστέγων και εξαρτημένων ατόμων κ.ά.), αντικαθιστούν είτε αμβλύνουν τους παλιότερους διαχωρισμούς της προκορωναϊκής νοοτροπίας «καλά να πάθουν…» και γενικότερα φέρνουν πιο κοντά τους λαούς και τα άτομα για την απαραίτητη συνδρομή των εχόντων κάθε λογής επιτακτικές ανάγκες..
Στις ημέρες του Κοροναϊού παρέχεται οικονομική και υγειονομική βοήθεια στους λαούς που έχουν ανάγκη, ενώ οι εθελοντές της αλληλεγγύης με κατάλληλους υγειονομικούς εξοπλισμούς και μέσα, αφενός παρέχουν ανθρωπιστική βοήθεια σε συνανθρώπους και αφετέρου συναντούν εκεί που περνούν το «Γολγοθά» τους τους υπόπτους κρουσμάτων Κοροναϊού προκειμένου να τους συμπαρασταθούν.
Η ανησυχία για την εξάπλωση-διάδοση της πανδημίας του Κορωναϊού μειώνεται από τις εφαρμογές μέτρων αλληλεγγύης και κυρίως από τις παροτρύνσεις να τηρούνται τα προληπτικά μέτρα για να μη νοσήσουν περισσότεροι συνάνθρωποι, από τις δρομολογήσεις των ασθενών σε Θεραπευτικά Κέντρα είτε να «μένουν σπίτι» ( σπίτι στέγασης θετικών στον Κοροναϊό) προκειμένου να θεραπευτούν και γενικότερα από τη έμπρακτη συμπαράσταση στους δοκιμαζόμενους συνανθρώπους. Με την αλληλεγγύη προάγεται το αίσθημα της ενότητας μεταξύ των ανθρώπων (αρετή, χωρίς ανταλλάγματα, αλλά με χαρά και ελεύθερο πνεύμα) και η συνολική ισχύς του ανθρώπινου γένους (εν τη ενώσει η ισχύς).
Όπως οι παραπάνω, έτσι και οι λοιπές ατομικές ή μικτές άμεσες ή μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της πανδημίας του Κοροναϊού (πολιτικές, εκπαιδευτικές, θρησκευτικές, βιομηχανικές κ.ά.), δημιουργούν νέες ρυθμίσεις και τρόπους διαβίωσης -επιβίωσης των ατόμων και των κοινωνιών, π.χ. καθιέρωση της τηλεργασίας στο σπίτι, των τηλεσυσκέψεων, διεξαγωγής του εμπορίου ηλεκτρονικά κ.ά., θεμελιώνοντας μεταβατικές και μόνιμες καινοτόμους δραστηριότητες αντιμετώπισης των κρίσεων, οι οποίες συντελούν στην επιτάχυνση είτε στην επιβράδυνση των βιωματικών μεταλλαγών και των συνθηκών διαβίωσης του ανθρώπινου δυναμικού του πλανήτη.
Ας ελπίσουμε ότι θα δοθεί ώθηση να ρυθμιστούν με τον καλύτερο τρόπο και τα εκτός πανδημίας υφιστάμενα πολύ μεγάλα χάσματα της ανθρωπότητας, που είναι η φτώχεια και η απασχόληση των ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας, με τη θέσπιση ελαχίστου εισοδήματος, επιδομάτων τέκνων και άλλων παροχών για την αντιμετώπιση βασικών επιβαρύνσεων διαβίωσης και απασχόλησης .