Τετάρτη
24 Μαΐου 2017
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 2439RSS FEED
ΘΕΜΑ: Ανάγκη για επανάσταση των αξίων
Γράφει ο
Ιωάννης Γ. Κουλούρης

Τα πράγματα στη χώρα μας, εξελίσσονται δυστυχώς από το κακό στο χειρότερο, και στο βάθος δεν φαίνεται κάποιο φως ελπίδας αλλά ένας γκρεμός καταστροφής.

Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η καταστροφική πορεία είναι να γίνει μία επανάσταση. Όταν λέω επανάσταση δεν εννοώ φυσικά μία βίαιη εξέγερση, αλλά μία ειρηνική επανάσταση στα πλαίσια του υπάρχοντος πολιτεύματος, η οποία όμως θα έχει σκοπό να το τροποποιήσει θεμελιωδώς και να το εκσυγχρονίσει.

Το σημερινό πολίτευμα χαρακτηρίζεται από την αναξιοκρατία, τη ρουσφετολογία, την ευνοιοκρατία, τη  διαφθορά, την αδικία και την παρανομία. Αυτά έχουν φέρει τη χώρα μας στην κατάσταση που βρίσκεται και την οδηγούν στον όλεθρο. Αυτά όλα πρέπει να ανατρέψει η επανάσταση και να επιβάλει την αξιοκρατία και τη δικαιοκρατία.

Την επανάσταση αυτή δεν πρέπει και δεν  μπορούν να την κάνουν οι εξαθλιωμένοι πολίτες που είναι τα θύματα του σημερινού πολιτεύματος,  παρότι τελικά αυτούς θα ευνοήσει.

Την επανάσταση πρέπει να την κάνουν οι άξιοι που υπάρχουν στην κοινωνία μας και πρέπει να στρέφεται εναντίων των φαύλων και του κατεστημένου που έχουν δημιουργήσει.

Και όταν λέγω άξιοι δεν το εννοώ μόνο με τη στενή του έννοια, δηλαδή αυτούς που είναι οι ικανότεροι στον τομέα τους, αλλά εννοώ όλους εκείνους οι οποίοι είναι ευσυνείδητοι και  νομοταγείς και έχουν συνείδηση του δικαίου και το αποδέχονται, όχι μόνο όταν είναι προς το συμφέρον τους αλλά και όταν είναι εναντίον του. Γενικά όλους εκείνους που συμβάλλουν θετικά στην πρόοδο και στη επιβίωση της κοινωνίας μας. Όλους εκείνους που μπορούν να φέρουν την ανάπτυξη στα έργα και όχι στα λόγια.

Όταν λέγω  φαύλους δεν εννοώ μόνο αυτούς που προβαίνουν   ενεργά σε πράξεις παρανομίας, διαφθοράς και ευνοιοκρατίας, αλλά και εκείνους που αποδέχονται παθητικά τα αποτελέσματα των ενεργειών αυτών επειδή είναι προς το συμφέρον τους. Γενικά όλους εκείνους που εν μέρει ή εν όλο παρασιτούν σε βάρος των πρώτων.

Και επειδή όλα αυτά φαίνονται ίσως θεωρητικά και είναι αδύνατο να περιγραφούν λεπτομερώς σε ένα άρθρο όπως το παρόν, θα περιοριστώ να τα συγκεκριμενοποιήσω σε ένα μόνο παράδειγμα,  που είναι εξαιρετικά επίκαιρο και παίζει καθοριστικό ρόλο στην πορεία της χώρας, και αυτό είναι το ασφαλιστικό και ιδίως το συνταξιοδοτικό.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει καλοπροαίρετος άνθρωπος στον κόσμο, ο οποίος θα αμφισβητήσει τη βασική αρχή, ότι εφόσον κάποιος καταβάλει κάποιες εισφορές για την ασφάλισή του, είτε υπό τη μορφή σύνταξης είτε υπό τη μορφή περίθαλψης, αυτά που θα απολαμβάνει πρέπει να είναι ανάλογα με αυτά που θα καταβάλει.

Και όμως η θεμελιώδης αυτή αρχή έχει κατά σύστημα παραβιαστεί στο παρελθόν και παραβιάζεται ακόμα από ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων – ασφαλισμένων, οι οποίες εκμεταλλευόμενες η προκαλώντας διάφορες συγκυρίες κατά το παρελθόν, πέτυχαν ή ανέχτηκαν  να έχουν προκλητική ευνοϊκή μεταχείριση σε βάρος άλλων κατηγοριών. Έτσι εργαζόμενοι σε διαφορετικούς φορείς αν και κατέβαλαν τις ίδιες εισφορές έχουν μεγαλύτερες ή ακόμα και πολλαπλάσιες συντάξεις, ή άλλες παροχές. Άλλοι πάλι παρότι έχουν εργαστεί λιγότερα, ή πολύ λιγότερα έτη από άλλους με τις ίδιες εισφορές, παίρνουν την ίδια σύνταξη, και μάλιστα από πολύ μικρότερη ηλικία, και άρα για πολύ περισσότερα έτη, δηλαδή είναι διπλά ευνοημένοι. Άλλοι πάλι παίρνουν σύνταξη από ταμεία στα οποία δεν έχουν καταβάλει καμία εισφορά!!! Στον τομέα της υγείας, ενώ οι εισφορές που καταβάλλουν οι ασφαλισμένοι,  ( σήμερα και οι συνταξιούχοι), είναι διαφορετικές η περίθαλψη που απολαμβάνουν είναι η ίδια.

Η βασική ιδέα για το άδικο και παράλογο αυτό σύστημα, ήταν η εφεύρεση των φαύλων αρχισυνδικαλιστών οι οποίοι καθόρισαν ότι το ασφαλιστικό μας σύστημα δεν πρέπει να είναι ανταποδοτικό αλλά αναδιανεμητικό. Δηλαδή δεν θα δίνουμε συντάξεις ανάλογα με τις εισφορές αλλά ανάλογα με τις υποτιθέμενες ανάγκες των συνταξιούχων, οι οποίες όμως δεν εξαρτώνται μόνο από τη σύνταξή τους αλλά από το συνολικό οικογενειακό τους εισόδημα,  το οποίο ποτέ δεν φροντίσαμε να λάβουμε υπόψη, και έτσι στην ουσία τα παίρνουμε από τα κορόιδα και τα δίνουμε στους «έξυπνους».

Και αυτά στο όνομα του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής πολιτικής. Όμως η κοινωνική πολιτική του κράτους, για όσους έχουν πράγματι ανάγκη,  πρέπει να βασίζεται στους πόρους του κράτους οι οποίοι προέρχονται από τη φορολογία των πολιτών, η οποία,  όπως δικαίως προβλέπει και το σύνταγμα, πρέπει να είναι ανάλογη με τις δυνατότητες του κάθε πολίτη, και να μην βασίζεται στις εισφορές μερίδας μόνο των πολιτών που δίνονται για ορισμένο σκοπό και πρέπει να έχουν το ανάλογο  αντάλλαγμα.

Όλα αυτά υποτίθεται ότι έχει σκοπό να διορθώσει το νέο ασφαλιστικό σύστημα που, πιθανώς υπό την πίεση και των δανειστών, προσπαθεί να εφαρμόσει η σημερινή κυβέρνηση, και το οποίο υποτίθεται ότι έχει ως αρχή την εφαρμογή των ίδιων κανόνων για όλους τους συνταξιούχους, πράγμα που είναι ορθό και δίκαιο και  κακώς κατακρίνεται από την αντιπολίτευση.  Όμως δυστυχώς το σύστημα αυτό, όπως θέλει να το εφαρμόσει η σημερινή ανίκανη και ιδεοληπτική κυβέρνηση,  περιέχει δύο τερατώδεις , παράλογες και καταφανώς άδικες ρυθμίσεις.

Πρώτον, ενώ προβλέπει,  και σωστά, ότι η σύνταξη κάθε ασφαλισμένου θα είναι ανάλογη με τις συνολικές εισφορές που αυτός και ο εργοδότης του κατέβαλαν στο ασφαλιστικό σύστημα,  καθιερώνει διαφορετικό συντελεστή αναλογίας (δηλαδή ανταποδοτικότητας),  σε βάρος εκείνων που έχουν καταβάλει μεγαλύτερες εισφορές και για περισσότερα έτη ασφάλισης. Δηλαδή διαχωρίζει και πάλι τους ασφαλισμένους σε έξυπνους ( που δούλεψαν λίγο, κατέβαλαν λίγες εισφορές και ( συνήθως) βγήκαν και μικροί στη σύνταξη), και σε κορόιδα, που δούλεψαν πολύ και κατέβαλαν μεγάλες εισφορές και (συνήθως) βγήκαν και μεγάλοι στη σύνταξη. Η ρύθμιση αυτή είναι σαφώς παράνομη και αντισυνταγματική και, εάν δεν διορθωθεί,  θα καταπέσει ασφαλώς στα δικαστήρια.

Δεύτερον, καθιερώνει μία βασική εθνική σύνταξη που καμία σχέση δεν έχει με τις εισφορές των ασφαλισμένων, αλλά μόνο, και μάλιστα σε μικρό ποσοστό, με το χρόνο ασφάλισής τους. Εφόσον όμως η σύνταξη αυτή δεν έχει σχέση με τις εισφορές, πρέπει να απονέμεται, έστω και μειωμένη,  και σε όλους εκείνους οι οποίοι εργάζονταν ανασφάλιστοι, όπως π.χ. οι γυναίκες που ασχολούνταν με τα λεγόμενα οικιακά, και είναι εκείνες που έχουν κρατήσει μέχρι σήμερα την κοινωνία μας όρθια.

Από το παράδειγμα αυτό, το οποίο έχει και πολλές άλλες περιπτώσεις κραυγαλέων αδικιών και αντιφάσεων που δεν αναλύθηκαν, φαίνεται γιατί πλέον είναι αναγκαία η επανάσταση των αξίων, που είναι τα άμεσα θύματα αυτής της πολιτικής, έστω και εάν δεν έχουν ακόμα εξαθλιωθεί πλήρως.

Εκείνο που δεν είναι ίσως προφανές είναι ότι η επανάσταση των αξίων και η επικράτηση της αξιοκρατίας θα ωφελήσει άμεσα και τα εξαθλιωμένα θύματα της σημερινής  πολιτικής. Γιατί οι άξιοι είναι εκείνοι που θα οδηγήσουν τη χώρα σε ανάπτυξη και θα δώσουν δουλειά και στους εξαθλιωμένους, γιατί εάν ανέβει το βοιωτικό τους επίπεδο εκεί που τους αναλογεί, θα μπορούν να διαθέτουν πόρους και για εργασίες και επαγγέλματα που σήμερα έχουν εξαφανιστεί ή φυτοζωούν.

Εκείνοι που πρέπει να «την πληρώσουν» είναι όλοι αυτοί οι φαύλοι που σήμερα καλοπερνούν σε βάρος των υπολοίπων, και οι οποίοι ελέγχουν όλο το κατεστημένο σύστημα και δεν το αφήνουν να κινηθεί στη σωστή κατεύθυνση, όπως φαίνεται και από το παράδειγμα του ασφαλιστικού που ανέφερα.

Το πρόβλημα είναι πώς θα γίνει η επανάσταση των αξίων και πώς θα μπορέσουν αυτοί να αποκτήσουν την εξουσία ώστε να επιβάλουν το σωστό πολίτευμα.

Κανονικά τη λύση θα έπρεπε να τη δώσουν τα πολιτικά κόμματα με τα προγράμματά τους. Όμως τα πολιτικά κόμματα είναι κατασκεύασμα και ελέγχονται από τους φαύλους, και για το λόγο αυτό κανένα  από αυτά δεν έχει ούτε στον τίτλο του ούτε στο πρόγραμμά του  την έννοια της αξιοκρατίας. 

 Επομένως η λύση εδώ είναι μόνο μία: η επανάσταση αυτή μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την οργάνωση των ιδίων των αξίων, αλλά και την ενημέρωση των εξαθλιωμένων πολιτών, οι οποίοι είναι και η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων, ώστε να εννοήσουν ότι η επανάσταση αυτή είναι και προς το δικό τους συμφέρον, και να αλλάξει η νοοτροπία με την οποία ψηφίζουν.

Όμως η μεν οργάνωση είναι και αυτή θέμα ενημέρωσης, η δε ενημέρωση ελέγχεται στη συντριπτική της πλειοψηφία από τους φαύλους.

Λύση στο αδιέξοδο αυτό μπορούν να δώσουν μόνο όσα μέσα ενημέρωσης, και κυρίως οι ιδιοκτήτες τους, μπορούν να εξαρθούν στο εθνικό ύψος που απαιτούν οι περιστάσεις και να αποφασίσουν να παίξουν το ρόλο των πρωτεργατών της επανάστασης του 1921, την επέτειο της οποίας πρόσφατα εορτάσαμε.

Προσωπικά εκείνο που μπορώ να κάνω είναι να απευθυνθώ  στα μέσα αυτά και να κάνω έκκληση να πρωτοστατήσουν στην ενημέρωση αυτή. Το ελάχιστο που μπορούν να κάνουν είναι να δημοσιεύσουν ή να προβάλουν την επιστολή μου αυτή την οποία θα αποστείλω επίσης και στα πολιτικά κόμματα με την ελπίδα ότι κάποιο από αυτά θα αντιληφθεί ότι είναι και προς το δικό του πολιτικό συμφέρον να υιοθετήσει μία αξιοκρατική πολιτική.