Δευτέρα
10 Δεκεμβρίου 2018
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 3004RSS FEED
Η άνοδος του ισλαμοφασισμού στην Γαλλία
Γράφει ο
Θανάσης Παπανδρόπουλος

Το άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου που δημοσιεύθηκε στα Νέα (10.2.18) είναι, πριν απ’ όλα, ένα είδος διανοητικού συναγερμού. Με συγκεκριμένα στοιχεία και αναφορές εξηγεί πώς ο ισλαμοφασισμός γίνεται κυρίαρχη ιδεολογία στην χώρα του Βολταίρου, γεγονός που αποτελεί βαρύτατο πλήγμα για την ιστορία, την κουλτούρα και την νεωτερική παράδοσή της.

Όμως, αυτά που η Σώτη Τριανταφύλλου περιγράφει στο άρθρο της δυστυχώς δεν αφορούν μόνον την Γαλλία. Είναι ένα φαινόμενο που ήδη κερδίζει έδαφος στο Βέλγιο και επεκτείνεται, πιο αργά αλλά σταθερά, στην Γερμανία, στην Ολλανδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Αν δε ο ισλαμοφασισμός αρχίσει να κερδίζει έδαφος και στην Τουρκία, πράγμα που κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει, τότε το τέλος της Ευρώπης ως πολιτισμού κάθε άλλο παρά επιστημονική φαντασία θα αποτελεί. Περιττόν δε να τονισθεί ότι ο ισλαμοφασισμός σήμερα αποτελεί πολύτιμη πρώτη ύλη και για την ανάπτυξη της αντιευρωπαϊκής ακροδεξιάς, πολιτική εξέλιξη που και αυτή έχει τεράστιο ειδικό βάρος.

Ακολουθεί το άρθρο της γνωστής συγγραφέως, το οποίο θα έχει και συνέχεια:

O Χακίμ Ελ Καουρί, που το 2016 είχε κάνει έκκληση, μαζί με άλλους σαράντα μουσουλμάνους εναντίον του ισλαμικού φονταμενταλισμού (αιγιαλώ λαλείς…) επανήλθε με ένα βιβλίο που έχει τίτλο «Ισλάμ, μια γαλλική θρησκεία».

O Ελ Καουρί, προσπαθώντας να μας ανοίξει τα μάτια που κρατάμε πεισματικά κλειστά, αναλύει το πώς και το γιατί στην Γαλλία πληθύνονται οι υπερευσεβείς μουσουλμάνοι ενώ οι γαλλικές κυβερνήσεις τούς παρατηρούν με αμηχανία ή δεν τους παρατηρούν καθόλου.

Ο Εμμανουέλ Μακρόν σχεδιάζει «διάρθρωση του Ισλάμ»: τί σημαίνει «διάρθρωση»; Περιμένουμε να μάς εξηγήσει. Το πολιτικό λεξιλόγιο, μια συλλογή από ευφημισμούς –όπως, λόγου χάρη, ο όρος «ριζοσπαστικό Ισλάμ»– καταδεικνύουν ανημπόρια, δειλία, ανικανότητα να περιγράψουμε τα φαινόμενα. Το πρόβλημα έχει προχωρήσει. Il est trop tard.

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Montaigne, oι μουσουλμάνοι που πηγαίνουν στα τζαμιά, τρώνε χαλάλ, προσεύχονται καθημερινά, τοποθετούν τον ισλαμικό νόμο πάνω από τον νόμο του κράτους υπολογίζονται γύρω στα 3.500.000 (έναντι περίπου 1.650.000 πιστών Καθολικών, ο φανατισμός των οποίων είναι διαφορετικής τάξεως).

Ο πληθυσμός αυτός διεκδικεί την αντικατάσταση του γαλλικού νόμου από Σαρία. Αλλά, όπως σημειώνει ο Ελ Καουρί, το 80% των εν γένει μουσουλμάνων (8.600.000) εγείρουν απαιτήσεις στην καθημερινότητα: λόγου χάρη, ζητούν να γίνουν χαλάλ τα σχολικά γεύματα, κάτι που παραβιάζει τους κανονισμούς για την σφαγή των ζώων στη Γαλλία.

(Τα περισσότερα σχολεία αποφάσισαν να κάνουν τις σχολικές καντίνες χορτοφαγικές: στρίβειν διά του αρραβώνος). Συγκριτικά με άλλες διεκδικήσεις, το χαλάλ είναι λεπτομέρεια. Αλλά υπογραμμίζει ότι το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία –είναι ιδεολογία, τρόπος ζωής, πολιτικό πρόγραμμα. Υπό αυτή την έννοια, η απόρριψή του δεν αποτελεί συμπεριφορά μη ανεκτικότητας («μισαλλοδοξίας» όπως λένε, πομπωδώς, οι ορθώς σκεπτόμενοι) αλλά πολιτική αντίθεση. Αντιπολίτευση σε ένα διεθνές, σαρωτικό, υπερσυντηρητικό κίνημα.

Ως ιδεολογία γνωρίζει συντριπτική επιτυχία και έχει αναδειχθεί σε ένα είδος ταμπού: όπως παλιότερα, ο χαρακτηρισμός «αντικομμουνιστής» είχε αρνητικές συνηχήσεις (τουλάχιστον για την ευρύτερη αριστερά), έτσι οι πολέμιοι του Ισλάμ θεωρούνται σήμερα μια σύγχρονη εκδοχή του φασίστα, ενώ αλήθεια είναι το αντίστροφο.

Κατά κάποιον τρόπο, ο ισλαμοφασισμός νομιμοποιείται, ενώ οποιαδήποτε εχθρότητα απέναντί του καταγγέλλεται ως κολάσιμη. Η ισλαμοαριστερά –ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς αριστεράς– αρνείται να δει πώς η κακοήθης ευσέβεια έχει εξελιχθεί σε δυστοπικό όραμα: αμφισβητεί τα στατιστικά στοιχεία περί εξισλαμισμού και υποβιβάζει την σπουδαιότητα της ένταξης, η οποία είναι, ούτως ή άλλως, σχετική: η Μενέλ Ιμπτισέμ, που πήρε μέρος στο «Τhe Voice», στα κοινωνικά δίκτυα κατηγορεί το γαλλικό κράτος ότι συνωμοτεί εναντίον των μουσουλμάνων: «Τρομοκρατική είναι η Γαλλία,» γράφει, «όχι οι ισλαμιστές».

Έτσι, η μουσουλμανική ταυτότητα εκθειάζεται και το περιεχόμενο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στρεβλώνεται (η αριστερά και οι νεοφεμινίστριες αξιώνουν «το δικαίωμα των γυναικών στην μπούρκα»). Όσο για τις γνωστές ευαισθησίες σχετικά με τον σεξισμό, την ομοφοβία, τον ρατσισμό, δεν κινητοποιούνται σε ό,τι αφορά τους μουσουλμάνους. Οι μουσουλμάνοι έχουν «δικαίωμα» στο ρατσιστικό μίσος και στην μισογυνία: ο νόμος και οι ηθικές αξίες που ισχύουν για τους υπολοίπους καταλύονται.

Οι οργανώσεις μεταναστών που προσπαθούν να συμφιλιώσουν τους μουσουλμάνους με τους Γάλλους (το σύνθημα είναι, ευλόγως, «ας ζήσουμε μαζί») δεν έχουν καμιά επιρροή ή θεολογικό κύρος. Οι μουσουλμάνοι ακούνε τους ιμάμηδες και τους ισλαμολόγους, τους ινστρούχτορες· ο Ταρίκ Ραμαντάν (της γνωστής οικογενείας των Αδελφών Μουσουλμάνων) έχει, μαθαίνω, 2.000.000 followers στο Facebook, και ο σαλαφιστής ιμάμης της Ζουέ-λε-Τουρ, ο περιβόητος Μοχαμέτ Φρανσουά (Γάλλος που ασπάστηκε το Ισλάμ το 1989) έχει 780.000.

Τέτοιες σκοτεινές προσωπικότητες, με περίπλοκα διεθνή δίκτυα, έχουν πείσει τους περισσότερους μουσουλμάνους ότι είναι ιστορικά θύματα των «λευκών», ότι πρέπει να είναι υπερήφανοι για την πίστη και την ταυτότητά τους και ότι φίλοι τους είναι οι σταλινικοί, οι τροτσκιστές και οι altermondialistes –οι οποίοι, ωστόσο, τούς χρησιμοποιούν για τους δικούς τους σκοπούς.

Το όνειρο είναι παλιό, η στρατηγική επίσης: όταν δεν υπάρχει καταπιεσμένο κοινωνικό στρώμα, απλώς το κατασκευάζεις. Και στην συνέχεια μέσω αυτού διαβρώνεις το σύστημα, προκειμένου να το κατεδαφίσεις και να χτίσεις την ιδανική αυταρχική κοινωνία. Η κοινωνική συνοχή ενδιαφέρει μόνον τους συντηρητικούς και τους μεταρρυθμιστές, όσους δηλαδή επιθυμούν την επιβίωση της δεδομένης κοινωνίας με ή χωρίς τροποποιήσεις.

Η ισλαμική ιδεολογία κερδίζει έδαφος (και εδάφη: μεταφορικά και κυριολεκτικά) προβάλλοντας μια σειρά χαρακτηριστικά που συγκινούν ανώριμους και αμόρφωτους πληθυσμούς, κυρίως νέους: εξέγερση και ανυπακοή (εναντίον του γαλλικού κράτους, του Κατεστημένου, των γαλλικών αξιών τις οποίες εξάλλου ελάχιστα γνωρίζουν).

Πολιτικό όραμα (την ισλαμιστική κοινωνία, τον εξισλαμισμένο κόσμο). Ελευθερία στην άσκηση βίας (απελευθέρωση των ενστίκτων, καθαγιασμός του μίσους). Κοινή επιθετικο-αμυντική ταυτότητα και αδελφότητα. Το Ισλάμ προωθεί μια μορφή ανδρικής συνενοχής στην δημιουργία ενός καθεστώτος όπου το Σύνταγμα θα είναι το Κοράνι και όπου οι άνδρες αδελφοί θα περιφρουρούν ώστε να τηρείται πιστά.

Και όπως κάθε ιδεολογία, το Ισλάμ διαθέτει και συγκροτεί πάνθεον, ήρωες, μάρτυρες –καθώς και το αντίθετό τους: αποστάτες, προδότες, ξεπουλημένους (στον εσώτερο κύκλο), κάλπικους συμμάχους, συνωμότες και εχθρούς (στον εξωτερικό κύκλο). Όλα είναι βολικά και τελειώνουν στον Παράδεισο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το 30%-35% του γαλλικού πληθυσμού (το επίσημο ποσοστό των μουσουλμάνων στη Γαλλία) δεν έχει δυναμική ένταξης. Έχει. Απλώς, το γαλλικό μοντέλο ένταξης αναδεικνύει περισσότερο τις παταγώδεις αποτυχίες απ’ όσο τις σιωπηλές επιτυχίες.

Αλλά οι αποτυχίες πρέπει να ληφθούν υπόψη: σε μια χώρα όπου ακόμα και τα χριστιανικά σύμβολα (εικόνες, φάτνες, σταυροί) απουσιάζουν (απαγορεύονται στα δημόσια κτίρια), η μουσουλμανική παρουσία είναι κραυγαλέα: οι μουσουλμάνοι βγάζουν την θρησκεία στον δρόμο ακριβώς επειδή δεν είναι πνευματικό ζήτημα, αλλά πολιτικό.

Οι δημόσιες προσευχές της Παρασκευής απαγορεύτηκαν τελικά, με χαρακτηριστική καθυστέρηση, διότι «παρεμπόδιζαν την κυκλοφορία». Μερικοί Γάλλοι, ανάμεσά τους ο Χακίρ Ελ Καουρί, αναρωτιούνται πότε γίναμε κότες. Και αν ήμασταν κότες ανέκαθεν.

 

http://www.orgi.gr/%CE%B7-%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB/