Πέμπτη
22 Οκτωβρίου 2020
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 3685RSS FEED
Επιδοματική Διαβίωση
Γράφει η
Αγγελική Χαραλαμποπούλου

 

Πολύς λόγος για το ΄΄Κοινωνικό Κράτος΄΄ και τα  κάθε λογής επιδόματα που ΄΄το κράτος πρέπει να συνεχίσει να δίνει, ή εξ αρχής να αποφασίσει να δίνει΄΄.

Σαφώς υπάρχουν αναξιοπαθούντες, άνθρωποι που ατύχησαν στη ζωή τους εξ αιτίας πολύ  σοβαρών ασθενειών, ή ατυχημάτων (τροχαίων, εργατικών κλπ), ή απλά εργαζομένων, που έχασαν τη δουλειά τους και πραγματικά ψάχνουν για εργασία, αλλά λόγω και της κρίσης δεν είναι και πολύ εύκολο να βρουν. Όλοι αυτοί έχουν ανάγκη της οικονομικής υποστήριξης από το κράτος.

Από την άλλη όμως, υπάρχουν τεμπέληδες-επαγγελματίες επιδοματοδιαβιούντες, για την ακρίβεια παρασιτοβιούντες σε βάρος του κοινωνικού συνόλου που εργάζεται σκληρά, φορολογείται σκληρότερα  και ΄΄χρηματοδοτεί΄΄ αυτό το κηφηναριό, ή ακόμα καλύτερα και τις  περιπτώσεις  κάποιων που έχουν τεράστια εισοδήματα τα οποία είτε είναι αφανή και αδήλωτα (΄΄μαύρα΄΄), ή αποτελούν προϊόν εγκληματικών πράξεων, οπότε πάλι δεν φαίνονται. Άπειρες τέτοιες περιπτώσεις βλέπουν συχνά το φως της δημοσιότητας.

Η πρακτική του κράτους να δίνει χρήματα σε κάποιους-πολλούς τελικά, χωρίς να απαιτεί κάποια προσπάθεια ή προσφορά εκ μέρους του λαμβάνοντος, αποτελεί κίνητρο και δέλεαρ για ποικίλους παρασιτοβιούντες.

Μήπως επιτέλους θα πρέπει το κράτος εκσυγχρονιζόμενο να αναθεωρήσει και αναπροσαρμόσει τις ανάλογες πρακτικές του; Γιατί να επιδοτεί (και να διαιωνίζει τελικά) την ανεργία-με ό,τι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται και δεν επιδοτεί την εργασία; Το κίνητρο της υγιούς προσπάθειας, της αξιοπρεπούς και έντιμης διαβίωσης;

Να δίνονται ουσιαστικά οικονομικά κίνητρα στους εργοδότες για να αυξήσουν τις θέσεις απασχόλησης και συγχρόνως να επιτυγχάνεται και κάποια σοβαρή βελτίωση στις αποδοχές των εργαζομένων μέσω της στήριξης θα έλεγα καλύτερα-κι όχι επιδότησης-της εργασίας.

Για τις περιπτώσεις που δεν είναι δυνατή η άμεση ένταξη στην αγορά εργασίας, ο μη έχων εισοδήματα, ο άνεργος δηλαδή και όχι ο άεργος, (ο καθ’ έξιν και  συνειδητά μη επιθυμών να εργαστεί ),   δικαιούνται την κρατική στήριξη, αλλά όχι τεμπελιάζοντας. Να κληθεί να προσφέρει ΄΄κοινωνική εργασία΄΄ προς το κοινωνικό σύνολο για να ανταμειφθεί   με αυτό που τώρα αποκαλείται επίδομα ανεργίας.

Ανάλογα με τις γνώσεις, τις δεξιότητες, την εμπειρία του να απασχολείται σε διάφορες κρατικές υπηρεσίες-δήμους, περιφέρειες κλπ, πράγμα που αφ’ ενός θα του εξασφαλίζει εισόδημα για το διάστημα της ανεργίας του, αφ’ ετέρου δε,  θα του προσφέρει την αξιοπρέπεια και την αυτοπραγμάτωσή του, ως κοινωνικό όν, γιατί όχι να του προσφέρει και την πιστοποίηση της εργασιακής εμπειρίας του ή ακόμα και της ειδίκευσής του.

Οι αντιτιθέμενοι σε μια τέτοια πρακτική θα ρωτήσουν: <<και πότε θα ασχοληθεί με την αναζήτηση εργασίας>>;  Πολύ απλό, είτε θα προβλέπονται άδειες-απουσίες από την κοινωνική εργασία, είτε το ωράριο θα είναι ευέλικτο, μειωμένο κλπ.

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί πως την άποψη αυτή-της προσφοράς εργασίας και όχι  άνευ ανταλλάγματος  επιδοματοχρηματοδότησης, έχουν εκφράσει και άνθρωποι με σοβαρές αναπηρίες, προσβλέποντας σε μια ζωή αξιοπρεπή, πλήρη, διαλειτουργική.

Για όλους τους ήδη αναφερθέντες λόγους, αλλά κυρίως  για την επίτευξη της ένταξής τους στην ελληνική κοινωνία και με απώτερο σκοπό την ενσωμάτωσή τους αν κι εκείνοι το επιθυμούν, επιβάλλεται να ισχύσει υποχρεωτικά για τα επιδόματα που χορηγούνται σε αλλοδαπούς, μετανάστες, πρόσφυγες κλπ.

Όσο για τους κάθε λογής απατεώνες, υπάρχουν τα μέσα αποκάλυψης του τρόπου διαβίωσής τους, των περιουσιακών τους στοιχείων κλπ.

Ο εκσυγχρονισμός του κράτους που είναι σε εξέλιξη, επιβάλλεται να προσαρμόσει και την κοινωνική-επιδοματική πολιτική του, στις ανάγκες των καιρών, στις αξίες και τα  πρότυπα σύγχρονων, ρεαλιστικών, αποτελεσματικών πολιτικών επιλογών.