Τρίτη
23 Ιουλίου 2019
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 3229RSS FEED
Να καταλάβουμε όλοι, τι ήταν τα Ιουλιανά του 1965 και τι κρυβόταν πίσω από την Αποστασία
08/07/2019

 

Γράφουν25άρηδες της εποχής εκείνης (1965)

 

  1. 1.      Πρόλογος: Κύριε Διευθυντά, σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 54 χρόνια από την αποφράδα ημέρα, την 15η Ιουλίου 1965, τα λεγόμενα Ιουλιανά. Ήταν η μέρα που ξεκίνησε επίσημα η διαμάχη μεταξύ Γεωργίου Παπανδρέου και Βασιλιά Κωνσταντίνου και οδήγησε τη χώρα σε διχογνωμίες, διαδηλώσεις, δικτατορίες και καταστροφές. Γνωστός ακριβολόγος δημοσιογράφος, στην έγκριτη εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» προ καιρού (31.5.2017) αναφερόμενος στα Ιουλιανά 1965, έγραψε: «…Η ποινικοποίηση της ανοησίας δεν βοηθά. Μόνο η καταπολέμηση της άγνοιας μπορεί να φέρει αποτελέσματα». Επίσης, ο γνωστός δικηγόρος, δημοσιογράφος και συγγραφέας κ. Γεώργιος Κ. Στεφανάκης στο  προσφάτως (Μάρτιο 2019) εκδοθέν έργο του με τίτλο «ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΝΑΤΟΜΗ» αναφέρει χαρακτηριστικά «…Η αλήθεια ως αξιολογική κρίση απόλυτη δεν ανήκει στον παρόντα κόσμο. Κάθε εκδοχή της υπόκειται – διαρκώς – σε αναθεώρηση. Νέα στοιχεία, αλλά και διαφορετική σημασιολόγηση οδηγούν σε διαφορετικό συμπέρασμα. Η αναζήτηση αυτή αναδεικνύει και τον δυναμικό χαρακτήρα της Ιστορίας… Ιστορία ουδέποτε είναι ό,τι συνέβη. Αυτό το ξέρουν ελάχιστοι. Ιστορία είναι ό,τι γράφτηκε και αποτέλεσε, άρα, αντικείμενο επαλήθευσης. Υπό το άνω πρίσμα εκπονήθηκε το ανά χείρας έργο. Επίκεντρο είναι η καταστροφική «Αποστασία» 15.7.1965. Εξηγείται εκεί πως ό,τι γενικώς πιστεύεται ότι συνέβη, δεν έχει πράγματι συμβεί. Αναδεικνύονται οι διαχρονικές αδυναμίες του πολιτικού συστήματος. Αυτού, δηλαδή, που μας έφερε στα σημερινά χάλια…».
  2. 2.      Εισαγωγή: Εμείς, λοιπόν, που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, οι κάποιοι συμφοιτητές μιας περασμένης εποχής (περιόδου 1957-1961) στην ΑΣΟΕΕ (το σημερινό ΟΠΑ - Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) είδαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε τόσα και τόσα από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης για τα Ιουλιανά 1965 και το μακαρίτη Κώστα Μητσοτάκη. Θα θέλαμε τώρα απολογιστικά και με το βάρος της κάποιας ηλικίας μας και της εμπειρίας μας να διατυπώσουμε τη «δική μας αλήθεια» στις παρακάτω λίγες γραμμές, αναφερόμενοι στην προσωπικότητα του ανδρός.
    1. 3.         Η «αχίλλειος πτέρνα» του Μητσοτάκη: Θα ξεκινήσουμε από τη διαπίστωση ότι ο αείμνηστος πολιτικός αν και ήταν ικανότατος ρήτορας, ευπαρουσίαστος, επιβλητικός και καλόκαρδος δεν ήταν δημεγέρτης - λαϊκιστής. Τα Μ.Μ.Ε. δυσκολεύονταν να πουν τον καλό λόγο, αντίθετα την τρίχα την έκαναν τριχιά αν κάπου νόμιζαν ότι μπορούσαν να τον βλάψουν. Τον κατηγορούσαν οι Λαλιώτηδες ότι δεν έδινε αυξήσεις, το 0 + 0 = 14 αντηχεί ακόμα στα αυτιά μας. Δεν θα υποδείξουμε εμείς στον Τύπο, στο διαδίκτυο, στους ραδιοφωνικούς σταθμούς και στα κανάλια τι έπρεπε να κάνουν. Απλώς διερωτόμαστε γιατί πουθενά σχεδόν και ποτέ δεν ανέφεραν οι αντίπαλοί του μια γνωστότατη ιδιοτροπία του να μην θέλει να λέει ψέματα. Αξιοποίησαν, λοιπόν, αυτή την «αχίλλειο πτέρνα» του και πέρασαν από το 1965 και μετά μια άδικη και παραμορφωτική εικόνα γι' αυτόν, στον κόσμο. Σ’ αυτό το μπαράζ παραπληροφόρησης για το Μητσοτάκη φωτεινή εξαίρεση αποτέλεσε η γνωστή δήλωση του Χαρίλαου Φλωράκη στην ΕΡΤ στις 4 Νοεμβρίου 1989 «…Ο Μητσοτάκης δεν είναι αυτός που παρουσιάζει μια ορισμένη μερίδα του αστικού τύπου. Είναι θα έλεγα διαμετρικά αντίθετος. Έχω σχηματίσει μια πάρα πολύ θετική εικόνα. Βεβαίως είναι ένας σκληρός, ιδεολογικά και πολιτικά, αντίπαλος· ωστόσο έχει σημαντικά χαρίσματα. Το πρώτο είναι ότι σου λέει αυτό που σκέφτεται…».
    2. 4.         Η Κρήτη γλιτώνει τον εμφύλιο 1946-1949: Η Κρήτη σχεδόν γλίτωσε από τον εφιάλτη του Εμφύλιου Πολέμου κυρίως χάρη στην παρουσία του Κώστα Μητσοτάκη. Ας το ερευνήσουν οι ιστορικοί μας για να έχουμε μια επιβεβαίωση ή μια διάψευση. Εμείς πάντως έχουμε την πληροφορία πως το γεγονός ότι τα ελάχιστα περιστατικά βίας δεν πήραν διαστάσεις στη Μεγαλόνησο οφείλεται κυρίως στη διορατικότητα του μεγάλου Χανιώτη πολιτικού. Αναφερόμαστε στη συμφωνία ΕΑΜ-ΕΟΚ της 7.11.1943 που υπέγραψαν o Μήτσος Βλαντάς και ο Κώστας Μητσοτάκης.
    3. 5.         Μητσοτάκης και δημογραφικό: Το πρώτο εθνικό θέμα, το δημογραφικό, μόνο ο Μητσοτάκης προσπάθησε να το αντιμετωπίσει στα σοβαρά χορηγώντας επίδομα και σύνταξη στην πολύτεκνη μάνα και δίνοντας άδειες αστικών λεωφορείων σε πολύτεκνους οδηγούς. Κάποιοι θυμούμαστε τι έκαναν οι Σταμουλο-Κολλάδες, της εποχής, «ξεβράκωσαν» στην Πλατεία Ομονοίας τους βιοπαλαιστές πολύτεκνους οδηγούς, προκειμένου να μην προχωρήσει μια απαραίτητη και συνετή μεταρρύθμιση. Το αποτέλεσμα ήταν μετά την πτώση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, η επόμενη Κυβέρνηση του Αντρέα Παπανδρέου με εισηγητή τον Βαγγέλη Γιαννόπουλο, να απαλλάξει τους εγκληματίες συνδικαλιστές από κάθε δίωξη!...
    4. 6.         Περί «Αποστασίας» ο λόγος: Και ερχόμαστε στην.... Αποστασία! Ποιά Αποστασία βρε παιδιά; Η Ένωση Κέντρου του 1965 ήταν το σπίτι του Μητσοτάκη, το οποίο μαζί με τον, επίσης, αείμνηστο Γεώργιο Νόβα το έχτισαν πέτρα - πέτρα. Ο Μητσοτάκης δεν άνοιγε ποτέ τρύπες, τις βούλωνε αν μπορούσε, ήταν ειρηνοποιός εκ γενετής. Ας δούμε λοιπόν ψύχραιμα τα πραγματικά γεγονότα γιατί υπάρχουν και τα ψεύτικα, τα λεγόμενα φέϊκ νιούς (fake news). Θα αριθμήσουμε τα σχετικά γεγονότα για να μην χαθούμε στις λεπτομέρειες:

Πρώτον, μετά τα εμφυλιοπολεμικά στο στρατό αναπτύχθηκαν δεξιόστροφες οργανώσεις, πράγμα παράνομο και καταδικαστέο.

Δεύτερον, όταν στα πράγματα ήλθε η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου στις 16 Φεβρουαρίου 1964, αριστερόστροφοι αξιωματικοί πλησίασαν το γιο του Πρωθυπουργού, τον Αντρέα και τον έπεισαν να τους βοηθήσει να φτιάξουν τη δική τους παράνομη οργάνωση, τον Ασπίδα, με το επιχείρημα ότι «πάσσαλος, πασσάλω εκκρούεται» δηλαδή το παλούκι ξεχώνεται με άλλο παλούκι.

Τρίτον, οι πρώτοι διδάξαντες στις συνωμοσίες δεξιοί αξιωματικοί μυρίστηκαν την κίνηση και την κατήγγειλαν αρμοδίως. Ο Ανδρέας αρνήθηκε την εμπλοκή του επισήμως, τον πατέρα του όμως, προφανώς, εμπιστευτικά τον ενημέρωσε πώς έχει το θέμα.

Τέταρτον, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ενώ μέχρι τώρα έκανε όλα τα χατίρια στα Ανάκτορα για να έχει την υποστήριξή τους, από πατρικό ενδιαφέρον για να γλιτώσει το γιο του από τη φυλακή και να υφαρπάξει και οικειοποιηθεί τη βενιζελική πολιτική κληρονομιά του Μητσοτάκη τα χάλασε με τα Ανάκτορα και δημιούργησε ο ίδιος με την ενθάρρυνση και του γιού του τα περίφημα Ιουλιανά του 1965. Ήθελε «σώνει και καλά» να γίνει Υπουργός Εθνικής Αμύνης, δεν του αρκούσε να είναι μόνο πρωθυπουργός!...

Πέμπτον, όλοι οι επιτελείς της Ένωσης Κέντρου με πρώτον το Μητσοτάκη αγωνίστηκαν να πείσουν τον Πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου να μην παραιτηθεί και να ορκιστεί Υπουργός Εθνικής Αμύνης ένα οποιοδήποτε άλλο στέλεχος της Ένωσης Κέντρου. Κανένας λόγος δεν υπήρχε να γίνει Υπουργός Εθνικής Αμύνης «σώνει και καλά» ο ίδιος ο Γεώργιος Παπανδρέου. Ο πατέρας όμως ήθελε να σώσει το γιό από περιπέτειες και φυλακίσεις και γίναμε στη συνέχεια όλοι «κουλουβάχατα» με τις ανεξέλεγκτες πολιτικές και πολιτειακές εξελίξεις που οδήγησαν στη δικτατορία των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου 1967. Σε κάθε περίπτωση ο τότε ανώτατος άρχων και οι Παπανδρέου φέρουν τις ευθύνες τους, τις ατομικές και τις εξ αδιαιρέτου. Περιμένουμε την αντικειμενική Ιστορία να μιλήσει.

  1. 7.         Συμπέρασμα: Δεν θα διανοηθούμε να υποστηρίξουμε ότι οι δεξιόστροφοι αξιωματικοί του ΙΔΕΑ ήταν αθώοι. Εξίσου όμως ένοχοι υπήρξαν και οι αριστερόστροφοι του

 

ΑΣΠΙΔΑ που έβαλαν φωτιά στα εμφύλια πάθη και στο τέλος ακολούθησε η συμφορά της δικτατορίας και η καταστροφή της Κύπρου. Αν ο Ανδρέας ήθελε να ξεκαθαρίσει το στράτευμα έπρεπε όλους δεξιούς και αριστερούς συνωμότες να τους καταγγείλει αρμοδίως στη δικαιοσύνη για τα περαιτέρω. Προτίμησε όμως φαίνεται, να δοκιμάσει να φτιάξει δικό του αριστερό «βασίλειο» στα αχνάρια του Καντάφι, του Κάστρο, του Γιαρουζέλσκι... Στην ουσία λοιπόν ο Ανδρέας ήταν ο Αποστάτης και μάλιστα δύο φορές, μια το 1965 (με τα Ιουλιανά) και άλλη μια στις 3 Σεπτ. 1974 (με το διχασμό της δημοκρατικής παράταξης άσχετα αν το «κόλπο» του Αντρέα έπιασε επιφανειακά, πουλώντας αριστερωσύνη εγκαινιάζοντας τον μεγάλο κρατικό δανεισμό και κάνοντας κοινωνική πολιτική με δανεικά).

  1. 8.         Επίλογος: Γενικά τα χρόνια εκείνα η εγκληματική πλαστογραφία των γεγονότων χτύπησε κόκκινο: εμφάνισαν το Μητσοτάκη σε φιλική δήθεν φωτογράφιση με τους Γερμανούς. Το μεγάλο εθνικό ποιητή και ευπατρίδη Γεώργιο Νόβα τον «φόρτωσαν» με ένα αστείο ποίημα για να τον γελοιοποιήσουν. «…Και ήταντα στήθη σου άσπρα σαν τα γάλατα και μούλεγες γαργάλατα, γαργάλατα…». Αυτά έγραφαν οι αισχροί ψεύτες, εν γνώσει τους ότι αυτό το ποίημα δεν είχε καμμία σχέση με το Νόβα και τόλμησαν αργότερα και για το ποίημα του Νόβα και για την ψεύτικη φωτογραφία του Μητσοτάκη να ζητήσουν συγγνώμη. Τέτοια όμως εγκλήματα δεν συγχωρούνται ούτε από το Θεό, ούτε από τους ανθρώπους, μα ούτε και από το διάολο.
  2. 9.         Και πάλι λόγος για την αλήθεια: Ο Πιλάτος έχοντας μπροστά του τον Ιησού Χριστό, σύμφωνα με το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 18, παραγρ. 38 τον ρωτά: «Και τι εστί αλήθεια;». Διαχρονικά λοιπόν το ερώτημα, τι πραγματικά είναι η αλήθεια, είναι επίκαιρο. Σήμερα, πάντως, μπορούμε να πούμε ότι η αλήθεια παρουσιάζεται σε τρεις (3) μορφές. Η πρώτη βρίσκεται εύκολα, η δεύτερη δύσκολα και η τρίτη έχει το χαρακτηριστικό να είναι λίγο επικίνδυνη. Η πρώτη είναι η πρακτική  αλήθεια, η αυταπόδεικτη, βρίσκεται στην επιφάνεια των αντικειμένων και των φαινομένων, κυκλοφορεί στους δρόμους, στα καφενεία, την ακούς, την δέχεσαι καλόπιστα και ησυχάζεις, νομίζοντας ότι τα ξέρεις όλα. Η δεύτερη είναι η επιστημονική αλήθεια, πρέπει να ιδρώσεις για να τη βρεις γιατί χρειάζονται παρατηρήσεις, πειράματα, έρευνες, σοβαρές συζητήσεις, ανοικτό μυαλό και αναθεωρήσεις συμπερασμάτων. Τέλος η τρίτη μορφή αλήθειας είναι η δογματική, προέρχεται από τις «έτοιμες» πεποιθήσεις, που τις έφτιαξαν άλλοι για εμάς, τα δόγματα, τις προπαγάνδες, τα λεγόμενα τώρα τελευταία παγκοσμίως φέϊκ νιούς (fake news). Τριπρόσωπη λοιπόν η αλήθεια και ο καθένας δέχεται όποια του ταιριάζει. Σε κάθε περίπτωση, βεβαίως, θα ισχύει ο ορισμός ότι αντικειμενική αλήθεια είναι η συμφωνία του περιεχομένου του νου (νόηση και γνώση) με την πραγματικότητα.
  3. 10.      Το γενεαλογικό δέντρο του Κώστα Μητσοτάκη και των απογόνων του.  Η μεγάλη κληρονομιά του Κώστα Μητσοτάκη είναι ότι ο παππούς του Κωστής Κων/νου Μητσοτάκης, που γεννήθηκε στην προσφυγιά, στη Μονεμβασιά το 1844 (και πέθανε το 1898 σε ηλικία 54 ετών αφήνοντας 8 παιδιά ορφανά) παντρεύτηκε το 1880 την αδελφή του Ελευθερίου Βενιζέλου, την Αικατερίνη (Κατίγκω). Όταν ο πατέρας της Αικατερίνης, Κυριάκος Βενιζέλος ενημέρωνε τον 15ετή γιό του (το Λευτεράκη, τον κατόπιν Εθνάρχη) για τον αρραβώνα της αδελφής του, του έγραφε: «Σας αναγγέλλω, ότι κατ΄αυτάς συν Θεώ αρραβωνιάζομεν την Κατίγκω μας μετά του Κωστή Μητσοτάκη, νέου ουχί μεν ευπόρου, αλλά τιμίου και φιλοπάτριδος, όπερ ωραιότερον. Πέπεισμαι δε ότι συμφωνείς και εσύ». Παρακάτω θα παρουσιάσουμε σε αδρές γραμμές το γενεαλογικό δέντρο του Κώστα Μητσοτάκη και των απογόνων του: Είναι εντυπωσιακό, πάντως, που σήμερα (2019) ο Ελληνικός λαός αναθέτει στους απογόνους του μεγάλου αυτού πολιτικού και συγκεκριμένα στο γιο του Κυριάκο και στον εγγονό του Κώστα Μπακογιάννη να κυβερνήσουν τη χώρα και την Αθήνα, ο πρώτος ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο δεύτερος ως Δήμαρχος Αθηναίων. Είναι κι αυτό μια ύψιστη δικαίωση για ένα πατέρα, για ένα παππού.

 

Κυριάκος Βενιζέλος

Κωνσταντίνος Ν. Μητσοτάκης

(πρόσφυγας στη Μονεμβασιά)

Ελευθέριος

Αικατερίνη (Κατίγκω)                     +

 

Κωστής (1844-1898)

 

 

Κυριάκος + Σταυρούλα

 

 

Κώστας + Μαρίκα

 

    

Ντόρα (Θεοδώρα) + Παύλος Μπακογιάννης = Κώστας Μπακογιάννης

Κυριάκος + Μαρέβα

 

Με εκτίμηση

(κατ’ αλφαβητική σειρά επωνύμου)

  1. 1.     Βαρδίκος Γιώργος
  2. 2.     Δαβιδόπουλος Δαβίδ
  3. 3.     Λαγός Χαράλαμπος
  4. 4.     Λύρας Παναγιώτης
  5. 5.     Νούλας Γιώργος
  6. 6.     Ριζάς Θοδωρής