Σαββατοκύριακo
18-19  Νοεμβρίου 2017
Ημερήσια ηλεκτρονική εφημερίδα, Αρ. φύλλου 2617RSS FEED
Το Φαινόμενο, Οι Λύκοι στη Ζωή μας!
Γράφει ο
Δημήτρης (Μίμης) Καλαντζόπουλος

Στην έγκριτο Εφημερίδα «Η Καθημερινή», της  25ης Ιουνίου 2017, τονίζεται ιδιαίτερα η εξής φράση, « Όσο ζεις λάμπε, καθόλου μη λυπάσαι. Για λίγο διαρκεί η ζωή, ο χρόνος απαιτεί την πληρωμή του»! Τούτο δε στις  «Αναγνώσεις» της Εφημερίδος, με τον τίτλο, «Μνημειώδεις ασημαντότητες», Άρθρο της Μαρίας Κατσουνάκη. « Όσο ζεις λάμπε, καθόλου μη λυπάσαι. Για λίγο διαρκεί η ζωή, ο χρόνος απαιτεί την πληρωμή του»!  Και  πολύ χαίρομαι,  που στην ίδια αυτήν Εφημερίδα, ή αυτή δημοσιογράφος με το Άρθρο της που γράφει και έχει ως τίτλο, «Από τον εθισμό του λαβείν, στην επιθυμία του δούναι», ή ίδια εφημερίδα επισημαίνει ότι, «Η ιδιοτέλεια υπομόνευε ανέκαθεν, το εθνικό μέλλον. Οι συλλογικότητες είχαν νόημα μόνο ως συντεχνίες, αλλιώς αντιμετωπίζονταν τουλάχιστον με αδιαφορία, αν όχι με περιφρόνηση»!

Στην ίδια αυτή έγκριτο Εφημερίδα, ο Γενικός της Διευθυντής Μανώλης Κοττάκης, στο κύριο άρθρο του με τίτλο «Μια λέξη μόνο μας λείπει», στις  26 Ιουνίου 2017, αναφέρει  ότι , «δεν χρειάζονται πολλοί Έλληνες, για να σωθεί Ελλάδα. . . Βρείτε τους. . . Αρκούν. Βγάλτε  τους στο προσκήνιο, δώστε τους χώρο, υπάρχουν. Γύρω μας είναι στις παρέες μας». Και συνεχίζει, «Νομίζεις ότι ο Σεφέρης, ο Ελύτης και ο Καζαντζάκης, έχαιραν εκτίμηση στην εποχή τους ;» Και όλα αυτά  βέβαια, κατ’ επέκταση , αφορούν  και όλες τις  άλλες πάμπολλες «ομάδες» !!!

Κι εγώ  σήμερα,  σε αυτή τη δύστυχη εποχή, έρχομαι εκ βαθέων να  παρουσιάσω στους γύρω μου, το ακολουθούν πόνημά μου, που αφορά στην  συνεχώς αύξουσα παρουσία και φρικτή διείσδυση, αυτών των «Λύκων» στη ζωή μας, καθώς  και  την προσδοκώμενη(!) αντιμετώπισή  τους!!!  

 Με όλη την πείρα  και εμπειρίες  μιας  ζωής, θέλησα  στις  σημερινές – ιδιαίτερα ανησυχαστικές  - καταστάσεις που ζούμε, να παρέμβω  αποφασιστικά, προκειμένου  να περιτοιχίσω όσον το δυνατόν καλύτερα, αυτό το ίδιο το «μαντρί»  μιας οιασδήποτε , μικρής ή μεγάλης  «ομάδας»-  που είναι και το αντικείμενο της παρούσης μελέτης –μέχρι βέβαια και  εκείνης, αυτού τούτου του κράτους  μας! Γνωρίζοντας ασφαλώς  καλά, όλες τις  βάρβαρες και αναίσχυντες προγονικές  επιθέσεις,  στις οποίες και κατά γενικής μορφής κανόνα, οι  αθώες  και  ατελώς απροετοίμαστες – όπως θα έπρεπε να είχε συμβεί -  οι εν λόγω  «ομάδες», συμβαίνει να βρίσκονται !                                     Δεν  λέγω , ότι  «τόλμησα», αλλά αναφέρω  απλά και καθαρά , εκείνα που πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει κανείς να λέει  γύρω του, τα όσα εκείνος ανιδιοτελώς πάντοτε ενεργών , εκθέτει,  σε ένα αντικειμενικό και γενικότατης και ευρύτατης  μορφής τέτοιο πόνημα, που για πάρτη μου είναι η  ά β ο λ η , η μη βολεμένη  αλήθεια. Και ο ρόλος  της, στη βιωτή των κοινωνιών  μας!!!

Από την μέχρι τούδε εμπειρία μου γνωρίζω καλά και είναι πράγματι ένα γεγονός στην ελληνική πλευρά , το ό ,τι δηλαδή  και όταν με δόση  υψηλής παρρησίας πεις σε κάποιους - ενδεχομένως  και σε  προηγούμενους κατά δήλωσή τους φίλους σου, μερικοί εξ αυτών – ποσοτικά ελαχιστότατοι, ευτυχώς – ούτοι σφόδρα αντιτιθέμενοι μαζί σου και έχοντες δυστυχώς «χάσει το μέτρο»,  θα  εξαρθούν  στο επίπεδο του άστοχα να  καθίστανται, « Διαπρύσιοι Κήρυκες», απαντώντας σε  εσένα  και χαρακτηρίζοντάς σε, ένα  γερμανοτσολιά, ένα  ξεπερασμένο ήδη από τη ζωή άτομο  με   ά ν ο ι α  ή  και  με   π α ρ ά ν ο ι α,   λόγω μεγάλης ηλικίας λ.χ.   - κατά τον  πρωτότυπο «Λόγο» του  δήθεν διανοούμενου - ψευδοκωμικού Λαζόπουλου, που είχε έτσι ακριβώς  χαρακτηρίσει τον  στο καρότσι του καθηλωμένου από σφαίρα, Γερμανό κ. Υπουργό των Εξωτερικών!                                 

Ακόμη δε,  ότι  και εσύ  δ ο γ μ α τ ί ζ ε ι ς, γιατί  «μ ι σ ε ί ς»,  «βαρύς  χαρακτηρισμός» ,για όλα τα άτομα, ιδιαίτερα μάλιστα  για κάποια άτομα που  τυχόν έχουν  αφιερώσει  τη ζωή τους  σε αγαθοεργούς σκοπούς! Καθώς  και με όλα τα συναφή,  κακεντρεχή  παρεπόμενα!     Τα αντιπαρέρχομαι, πάντα  με αγάπη προς κάθε συνάνθρωπο, που το  μοναδικό  ίσως υποτιθέμενο, δήθεν «αδίκημά» του,  είναι το       ό ,τι δεν συμφωνεί και αντιτίθεται – έντονα ή μη -  με τις  πράξεις και έργα ενός άλλου!!!

Υπό τον γενικό όρο «Ομάδα», αναφερόμαστε αποκλειστικά στις κοινωνικές πληθυσμιακές «ομάδες»,   που εμφανίζουν κοινά χαρακτηριστικά, με κοινές τους τις ευπαθείς τους υποστάσεις και σαφώς συνομολογούμενα  τα κριτήρια συνδέσεως  των μελών τους. Αρχίζοντας από τη μεγίστη τούτων, αυτήν του  Κράτους και  όλη την  κατιούσα κλιμάκωση των διαβαθμίσεων, έως και τη minima minimorum,  εκείνη  των ελαχίστων ατόμων, όπου όμως τα  συνιστώντα την «ομάδα»  μέλη, έχουν όλα εκ των προτέρων προκαθορίσει  και    αποδεχθεί, για τη συμμετοχή τους στην «ομάδα» -  έκαστον τούτων -     τ η ν   ε π ί τ ε υ ξ η     ε ν ό ς      π ρ  ο  κ  α θ ο ρ  ι σ μ έ ν ο υ      κ α ι    σ α φ έ σ τ α τ  α      δ ι α τ υ π ω μ έ ν ο υ    σ κ ο π ο ύ!

Η κατ’ αυτόν  τον τρόπο, θ ε σ μ ο θ έ τ η σ η – ε γ κ α τ ά σ τ α σ η  και περαιτέρω  λειτουργία  μιας τέτοιας ανθρώπινης «ο μ ά δ α ς», παντοιοτρόπως ομοιάζει, με την αντίστοιχη  τέτοια ακριβώς ενέργεια , της τοποθέτησης σε κάποιο σημείο του κοινωνικού μας χώρου,  μιας οιασδήποτε μηχανής, εξαρτήματος ή και συσκευής, που προορίζεται να επιτελεί στο διηνεκές  του προγράμματός του – και τούτο, ακόμη – έναν κάποιον,                                      σ υ γ κ ε κ ρ ι μ έ ν ο   σ κ ο π ό !!!

Από λειτουργικής απόψεως, τα δύο ταύτα, είναι ταυτόσημα. Η τεράστια όμως διαφορά τους, έγκειται  στο ό ,τι  τα συνιστώντα το μηχανικό μέρος  στοιχεία - τα γρανάζια της, που λέμε – στην εξεταζόμενη περίπτωση, είναι νοήμονα ανθρώπινα όντα, με ιδίαν έκαστον εξ αυτών νόηση, αντίληψη και εκτίμηση καταστάσεων,  κουλτούρα και εμπειρία ζωής και θα προσέθετα , σ υ ν τ ρ ο φ ι κ ό τ η τ α ς, παιδείας και όλο το συναφές τέτοιο φάσμα. Κ α ι   ε δ ώ , όσον   αφορά στην καθ’ αυτό   ε ύ ρ υ θ μ ο    λ ε ι τ ο υ ρ γ ί α   της «ανθρώπινης μηχανής», της  «ομάδας», ε ν υ π ά ρ χ ε ι , έ ν α  μ έ γ α – και πολλές φορές – δισεπίλυτο, τελείως ξέχωρο πρόβλημα!

Στη κάθε τέτοια περίπτωση των «ομάδων», ο ι  β α σ ι κ έ ς   α ρ χ έ ς   κ α ι  κ α ν ό ν ε ς  , για την τοποθέτηση και λειτουργία τους , είναι πάντοτε σαφέστατα  προδιαγεγραμμένες και προσβάσιμες  στους ιθύνοντες την «ομάδα» και μαρτυρεί  ασφαλώς μία  κ α θ α ρ ά ,  ε κ ώ ν – ά κ ω ν             (εκούσια – ακούσια)  ο λ ι γ ω ρ ί α, το κάθε τυχόν  πολύ «παράξενο(!)» – weird, τελείως  αφύσικο, μυστηριώδες , εξωτικό, μαγικό γεγονός, της μη εγκαίρου μάλιστα και άμεσης, κανονικής και καίριας αντιμετώπισης, της  κάθε τέτοιου είδους, εσκεμμένης  προβληματικής κατάστασης !!!

Σε όλες αυτές  τις τέτοιες “weird”  περιπτώσεις, εκ των ενόντων  και κάτω από φυσιολογικές  συνθήκες,   ο υ δ έ ν   π ρ ό β λ η μ α   ε ί ν α ι   π ο τ έ       δ υ ν α τ ό ν   ν α    υ π ά ρ ξ ε ι !!! Άπαντες – ο καθείς από τη θέση του – είναι υποχρεωμένος να πράττει   «α υ τ ό»,  που είναι ήδη  σαφέστατα   προδιαγεγραμμένο και το έχει αποδεχθεί και τίποτα άλλο, μείζον ή έλαττον. Ων ουκ  έστιν  ώδε !!!!

Οπωσδήποτε  δε. . . τίποτα  διαφορετικό,  «ά λ λ ο» !  Δηλαδή, να κάνει κανείς επακριβώς και  τελείως,  «α υ τ ό»  και ό χ ι   τ ο    «ά λ λ ο»!!!  Να μη κάνει δηλαδή, έ ν α    ά λ λ ο , α ν τ ί   ά λ λ ο υ !!!

Και όπως έχει ήδη από τους αρχαίους μας προγόνους διατυπωθεί. . . ένα  «quid  pro  quo»,   «ένα άλλο  αντί  του  άλλου», που είναι  urbi  et  orbi ( τόπω και θέσει),  ξ ε κ ά θ α ρ α   ε π ι β α λ λ ό μ ε ν ο!  Παράλληλα δε, και όσον αφορά στις  μη προβλεπόμενες από τα βασικά, ανέκκλητα  και  ήδη  πληρέστατα διατυπωμένα  στοιχεία, περιλαμβανομένης  και της κατά διαστήματα συντηρήσεως της  «ομάδας» ,  εύλογο είναι να διενεργείται ανελλιπώς έ λ ε γ χ ο ς,  για τυχόν  παρεκκλίσεις, αστάθειες ή παρενέργειες, του κάθε σημείου  λειτουργίας, μέσα  στην  «ομάδα».                                                                                                                   

Ιδιαίτερα μάλιστα,  επισημαίνεται  και η μεγάλη σημασία,  ακόμη και του πλέον  φαινομενικά ασήμαντου τέτοιου στοιχείου, κατά την εξελικτική του πορεία, ή και  τυχόν  μετάλλαξή  του, μέσα στην «ομάδα». Που είναι  τώρα ανθρώπινη και  οπωσδήποτε διακατέχεται  από  όλα  τα συναφή  μικρά ή και μέγιστα προβλήματα των ανθρωπίνων συνενώσεων και  πολλάκις  αναφυομένων – αιφνιδίως  πάντοτε - ασύμμετρων απειλών.                                                      

Αξίζει τον κόπο  πιστεύω, κατά τη βαθειά ενδοσκόπηση  της υπό διερεύνηση  οργάνωσης και λειτουργίας, της   τέτοιας  «Ομάδας»   μας , να σταθούμε επ’ ολίγον, στην  τεραστίων  διαστάσεων  κ α τ α λ υ τ ι κ ή   σ η μ α σ ί α , που ενέχει η κάθε  μια  από τις τρεις   συνακόλουθες  συνιστώσες της , ήτοι, την  α  λ  ή θ ε  ι α  ,  την  ά β ο λ η  (α λ ή θ ε ι α) και το  σ κ ο π ό !!! 

Όλα τώρα συντελούνται– ελεγχόμενα άψογα  και  ενδελεχώς - για  ένα και μοναδικό πράγμα. Τούτο δε, προκειμένου, σε όλες  τις πολυποίκιλες φάσεις  των ενεργειών μας, όπως κάθε στιγμή να προσεγγίζουμε πάντα  κατά τον καλύτερο τρόπο, την επίτευξη  του απαρχής τεθέντος, σ κ ο π ο ύ. Σ τ ό χ ο ς  μ α ς, η  ο λ ο κ λ ή ρ ω σ ή   τ ο υ!!!         

Άλλωστε , εξόν από το Θεό και τη Φύση,  ο  Αριστοτέλης μας   διδάσκει   ότι και τα δύο ταύτα  καίρια συστατικά του σημερινού μας Κόσμου, Θεός (πνεύμα)  και Φύση (φύση), σε ό ,τι έκαναν, είχαν  βάλει προηγουμένως και αεί διατηρούσαν  , έναν συνεκτικό  στόχο και σ κ ό π ο ! Μέσα   σε αυτόν τον περιβάλλοντα κόσμο μας, κρίνεται ότι είναι τουλάχιστον απόλυτα φυσιολογικό  να κινούμεθα και εμείς, τα μικρά και ίσως πολύ ασήμαντα πράγματα, του Θεού και της Φύσης !!!

Τα φυσιολογικά πράγματα είναι κατά κανόνα ενδελεχή, τέλεια! Εντελεχή, κατά τον Αριστοτέλη, όπου κατά την Αριστοτελική φιλοσοφία, η εντελέχεια είναι η ζωτική  δύναμη του  κάθε  όντος, η οποία και στρέφει τη  κάθε του ενέργεια, προς την επίτευξη της  πλήρους τελειότητας. Κατά  συνέπεια, και  ο   σ κ ο π ό ς    μ α ς , οφείλει  ν α    π ρ ο ά γ ε τ α ι   ε ν τ ε λ ε χ ώ ς!!!

  Η Α λ ή θ ε ι α, είναι γενικά, η υπαρκτότητα μιας κατάστασης ή η πραγματικότητα ενός γεγονότος. Ως αλήθεια δε, δεχόμαστε εκείνο που αντιλαμβάνονται, με σιγουριά, οι περισσότεροι άνθρωποι. Η προέλευση της λέξης αυτής, έχει δύο εκδοχές. Είτε  ότι  προέρχεται  από το στερητικό  α -  και τη λέξη  λ ή θ η  ( λησμονιά), ή ότι πηγάζει από το α -  πάλι και το ρήμα   λ ή θ ω (= λανθάνω,  «μου διαφεύγει»). Δηλαδή, ότι σημαίνει  μη- λήθη, ν α   μ η- ξ ε χ ν ώ,  ή μη – λαθεμένος,  σ ω σ τ ό ς!   Και η Ά β ο λ η   Α λ ή θ ε ι α, είναι εξ ορισμού,  εκείνη π ο υ  δ ε ν   β ο λ ε ύ ε ι !!!

Ποιους άραγε ;  Θα έλεγα, τις  πάντοτε  παρεισφρύουσες  στις ανθρώπινες κοινωνίες και ιδιαίτερα μάλιστα, για την επίτευξη του σκοπού, αποκαλούμενες, «φατρίες»! Ορισμός της  «φατρίας», είναι η συνένωση ατόμων, έκαστος των οποίων , αλλά και ως σύνολον, προωθεί    ί δ ι α    σ υ μ φ έ ρ ο ν τ α , εις βάρος του ευρύτερου συνόλου και όπου,   ως  «ο μ ά δ α» κι  αυτοί , δρουν συνωμοτικά για να προωθήσουν  τα συμφέροντά τους!!! 

Μέσα  σε οιασδήποτε γενικά μορφής , εκ  της συστάσεώς  της, ανθρώπινη  «Ομάδα» και η οποία επιδιώκει , ως στόχο της ένα  κ ύ ρ ι ο  σ κ ο π ό , αρχής γενομένης από  εκείνη τη μεγάλη «ομάδα»  του Κράτους, μέχρι και της  ελαχίστης  ακόμη  εκείνης των ολίγων  ατόμων, αναφύεται πάντα απαραιτήτως δίπλα  της και ένας συντροφικός της, «κυκεώνας»  ερωτημάτων, κρινομένων  περιστασιακά ως σημαντικών, αλλά  και άλλων παρομοίων τέτοιων, επιφανειακά χαρακτηριζομένων ως ασημάντων. Άπαντα   ταύτα, χρήζουν κατά κανόνα της ανάλογης περισκέψεως, συλλογικής και ατομικής, προς προβληματισμό των μελών της «ομάδας»  και  την εξεύρεση όλων των μη βλαπτικών για την «ομάδα», επιλυσιακών  δυνατοτήτων.

Ερωτήματα, πρώτιστα και πολύ ουσιώδη. Ποιος είναι ο ρόλος του  κάθε μέλους; Σε όλη την κλιμάκωσή τους ,από του πλέον σημαντικού έως  ακόμα και του πιο ασήμαντου, στην  «ομάδα»; Ακόμα και το,  ««Ποιος  θα κυβερνάει, θα διευθύνει, θα δίνει την κατάλληλη κατεύθυνση εργασιών στην  «ομάδα», για την ικανοποιητική και γόνιμη επίτευξη του απαρχής τεθέντος στόχου-σκοπού;»» 

Ο αρχηγός-κυβερνήτης ενός Σωματείου, μιας Οργανώσεως, μιας Επιχειρήσεως, πολλές φορές διερωτάται, κατά πόσον κυβερνά ο ίδιος  ή κάποιοι «άλλοι», οι οποίοι δεν έχουν προς τούτο και το νόμιμο δικαίωμα, αλλά εντέχνως παρεισφρύουν. Και ασφαλώς προσπαθεί  να επιλύσει το πρόβλημα, αλλιώς χάθηκε, τόσον εκείνος όσο και το «Σώμα»  που διοικεί!

Αν συμφωνήσουμε ότι αξίζει τον κόπο,  το  να εμβαθύνουμε περισσότερο και περισσότερο, ίσως. . . τότε, ας το ψάξουμε!!!  Ίδωμεν. Η απάντηση δε σε αυτό το πολύ ουσιώδες σημείο, λογικά φαίνεται ότι  θα πρέπει να είναι  βραχεία, σαφέστατα απλή και ξεκάθαρη !!! Όχι, δαιδαλώδεις, «ήξεις-αφίξεις» και τα συνήθη χαζοβιόλικα!!!

Η απάντηση, σε ένα τέτοιο ερώτημα, κάθε  φορά και κάθε στιγμή του ζωικού μας κόσμου, έρχεται και παρέρχεται αυτόματα στον καθένα μας, μερικές φορές αντιδρούμε, άμεσα ενδεχομένως, τελικά  δε επιτρέπουμε στον εαυτόν μας δεύτερες και τρίτες σκέψεις. Κάποια στιγμή, ενδεχομένως πάλι, α δ ι α φ ο ρ ο ύ μ ε !!! Και α υ τ ό το τελευταίο, ε ί ν α ι   τ ο   χ ε ι ρ ό τ ε ρ ο,  όλων  των  άλλων !!! 

Είναι  εκείνη η   α δ ι α φ ο ρ ί α, ειδικότερα ή και  γενικώτερα, της πλειονότητας  μας ως Έλληνες, πιστεύω ο κανόνας – λιγότερο ή περισσότερο – όσον  αφορά σε όλα τα προβλήματα ενός κάποιου γενικωτέρου  ενδιαφέροντος, που δεν άπτεται άμεσα του οικείου περιβάλλοντός μας! Και , όπως κάποτε κάποια ψυχή είχε πει, «Γιατί να ενδιαφερθώ σε κάτι. . . που δεν μας κτυπάει την πόρτα ;;;». 

 Α δ ι α φ ο ρ ί α  λοιπόν,  ο συνήθης κανόνας των Ελλήνων! Και τούτο συμβαίνει, διότι εκείνοι  οι   σ ι ω π η λ ο ί   κ τ ύ π ο ι των γενικωτέρων  προβληματικών ή εκκρεμουσών περιβαλλοντικών   καταστάσεων ή και τελικά  ακραίων τέτοιων, για αυτό τούτο το ίδιο το σπίτι μας ακόμα, το «μαντρί» μας, περιπτώσεων  -  παιδεία, ελευθερία, ασφάλεια, πατρίδα, κλπ – που και δυστυχέστατα, δεν ακούγονται  πια,  από τα ζωτικά  μας αισθητήρια  όργανα!  Και στο τέλος της εκκρεμούσης και όποιας  άλλης δυσχερούς καταστάσεως, είναι πάλι εκείνοι οι σιωπηλοί – φαινομενικά συνοφρυωμένοι και αυτοκαλούμενοι διανοούμενοι τύποι –  που  μπαίνουν πάλι στο παιχνίδι,  πάντα με τον νικητή, για να κερδίσουν και πάλι !!!   Είναι  πάντα οι απλοί θεατές της «ομάδας», με  τις α–νόητες  συμπεριφορές  τους, που κατεβαίνουν στο γήπεδο , μετά το τέλος του αγώνος,  κορυβαντιώντας  και  εξαίροντες  εαυτούς στο υπέρμετρο, ως να  είχαν χάσει μέχρι τούδε τη γλώσσα τους και τότε μόνο την ξαναβρήκαν !!!

Και εδώ, σπεύδει πιστεύω  κανείς να πει, ότι είναι αυτή η   α δ ι α φ ο ρ ί α, των συνήθως  σ ι ω π η λ ώ ν  ανθρώπων μελών – που παρεμπιπτόντως έχουν κληρονομήσει την  αποτρόπαια  εμμονή , κάποιοι άλλοι  δίπλα τους να λύσουν τα προβλήματα, αντ’ αυτών  και καθ΄ όλον το  δημιουργούμενο- μεγάλο συνήθως  διάστημα,  με  τις πανίσχυρες καθυστερήσεις που προκύπτουν , έως κάποιας τυχόν λύσεως των προβλημάτων, εκείνοι  β ο λ ε ύ ο ν τ α ι !  Mεταξύ πολλών άλλων, λόγου χάριν, να είναι και σφόδρα κοπτερός σαν  μαχαίρι, όπου δει, οξύς ισχυρός, διεισδυτικός στο πνεύμα και ευφυής, δριμύς, ζωντανός, ωμός και  α π ό λ υ τ α    ε ι λ ι κ ρ ι ν ή ς !!!

Εκ του μακρόθεν καιρού, πολύς λόγος έχει γίνει, διεθνώς και επιτοπίως, για τους καλούμενους   η γ έ τ ε ς των διαφόρων τέτοιων  «ομάδων», υπό την έννοια μάλιστα  του αρχαίου όρου  «κοίρανος», που τους αποκαλούσε ο Όμηρος. Απορίας άξιον πάντως παραμένει , το δικό μας ερώτημα, κατά πόσον δηλαδή αυτός ο πολύ -τυποποιημένος πια  τέτοιος ηγέτης, θα πρέπει να έχει πρωτίστως την α ί γ λ η και την  τ ό λ μ η  ενός  «κ ι ν μ π ά ρ η» (keenbar);                                                                                            Στα νιάτα  μου θυμάμαι ότι ως Κυβερνήτης  των Lions , Ελλάδος και Κύπρου, είχα παραλάβει από τον προηγούμενο Κυβερνήτη Καθηγητή και Πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας τότε, σεβαστόν κ. Ν. Καβαζαράκη, μόνο εννέα(9) Λέσχες και έκανα την πρώτη χρονιά 11 Λέσχες - αποκαταστήσας το Προσωρινό Θέμα 117 (Ελλάδας και Κύπρου) που τότε απαιτούσε 20 μόνο Λέσχες .Την επόμενη φορά  επαναδιορίστηκα κυβερνήτης από τη Διεθνή Οργάνωση και έφτιαξα  10 ακόμη Λέσχες, προσδοκώντας ότι  με την επίτευξη και της  20ης Λέσχης, το  117 θα γινόταν βάσει των τότε προδιαγραφών  (των απαιτουμένων για τούτο 20 Λεσχών), Προσωρινό  Θέμα (διοικητική περιοχή) Provisional.

Τότε, όλως αιφνιδίως, το 20 μετεβλήθη από την Οργάνωση σε  απαιτούμενο γι’ αυτόν το σκοπό, σε 30 !  Επαναδιορίστηκα και την τρίτη χρονιά, έκανα 16 ακόμη Λέσχες για να είμαι σίγουρος και παρέδωσα στον επόμενο φίλο μου Κυβερνήτη από την Κύπρο Τάκη Γεωργίου 36 Λέσχες και ένα Πλήρες (Full District). Συνετελέσθη δε τότε ο αρχικός  σκοπός του  «Πλήρους»  τότε  117 Θέματος, που σήμερα κατέστη και με το ίδιο όνομα Πολλαπλούν, με δύο επιμέρους οντότητες!!!

Στην εν λόγω τριετία μου, ο ρυθμός αναπτύξεως μελών και Λεσχών , υπήρξε βέβαια ιδιαίτερα και εξόχως ανώτερος, εκείνου των προηγούμενων χρόνων, που μετά βίας ανήρχετο στο  1 ή το 2, ετησίως. Και ήταν τότε ακριβώς που κάποιος δίπλα μου, με απεκάλεσε   ι ε ρ  α π ό σ τ ο λ ο, διότι ως είπεν,           π ί σ τ ε υ α   α κ ρ ά δ α ν τ α   σ τ ο  σ κ ο π ό!  Έκτοτε , ειλικρινά πιστεύω, ότι με αυτόν τον θρησκευτικό  ό ρ ο  και    ο ν τ ό τ η τ α , θα πρέπει να χαρακτηρίζεται , στην επίτευξη του στόχου- σκοπού,   ένας  πετυχεμένος   α ρ χ  η γ ό ς !!! Εξάλλου και   ο  Λ α ό ς, ο κοινός λαός μας –και  όχι βέβαια ο επικαλούμενος πολιτικά  «Λαός», που για τη βόλεψή του, τους ψηφίζει – έχει ήδη εκφέρει εν μέρει, κάποια γνώμη. Όπως, με τη λαϊκή παροιμία, αναφέρει, Ο   Θ ε ό ς   ν α   σ ε  φ υ λ ά ε ι  α π ό  «α τ ρ ι β ή» ( μη- πεπειραμένο, μη- δοκιμασμένο),  η γ έ τ η !!!

Δια την  αντιμετώπιση  δυσχερών  προβληματικών καταστάσεων, δύο τρόποι αντιμετώπισής των, υφίστανται. Ο «Ορθολογικός»  τρόπος και ο «Διαισθητικός τρόπος. Κατά κανόνα και τελείως φυσιολογικά, η ζητούμενη  επίλυσης  επαφίεται,  όχι μόνο στα υφιστάμενα ντοκουμέντα – τα κατοχυρωμένα, θεσμικού είδους στοιχεία και κανόνες – αλλά και παράλληλα, σε μια  συνθετική  αξιοποίηση προσωπικών εμπειριών, έτοιμων παραστάσεων και εικόνων, καθώς και ενστικτωδών παρορμήσεων. Ακριβώς όπως αναφέρεται  και στο κύριο άρθρο της εγκρίτου εφημερίδος  «ΕΣΤΙΑΣ», της 16ης Ιουνίου 2017, «Ορθολογική λύσις των προβλημάτων»,  του Νομικού-Οικονομολόγου κ.Κώστα Χριστίδη,               ο Ορθολογικός τρόπος μεταξύ άλλων περιλαμβάνει ««απαραιτήτως, τον προσδιορισμό των αιτίων δημιουργίας του (προβλήματος), των υπαρχόντων  περιορισμών (οικονομικών, χρονικών ή άλλων) και των επιδιωκομένων στόχων,(π.χ. «ποία είναι η επιθυμητή «αλλαγή νοοτροπίας ή συμπεριφοράς»). Συγκέντρωση και ανάπτυξη όσον το δυνατόν περισσότερων  εναλλακτικών λύσεων. Αξιολόγηση κάθε εναλλακτικής λύσης. Επιλογή της  βέλτιστης λύσης»».                                                                                                                                                                                             ««Ο Διαισθητικός τρόπος επίλυσης προβλημάτων περιέχει μία επίσης λογική διεργασία κατά την οποία, ο νους μας λειτουργεί ελλειπτικά και φθάνει κατ’ ευθείαν στη «λύση», χωρίς προηγούμενη ανάλυση των δεδομένων, των γνώσεων, των πληροφοριών ή και των συναισθηματικών  αντιδράσεων, αλλά με μία συναισθηματική αξιοποίηση  προσωπικών εμπειριών, έτοιμων εικόνων και ενστικτωδών παρορμήσεων »». Και συμπληρώνει στην κατάληξη, ««Οι νέο-Έλληνες δρουν και αποφασίζουν διαισθητικά, καθ’ υπερβολήν. Κυριαρχούνται από στερεότυπα, δηλ. από αντιλήψεις, ιδέες και παραδοχές που έχουν  εγκατασταθεί στο μυαλό τους κατά τη διάρκεια της ζωής τους και φυλακίζουν την σκέψη τους  σε πεπατημένες και συμβατικές απόψεις»».

Τα παραπάνω εκτιθέμενα, άκρως ακριβή στοιχεία και όροι,  οπωσδήποτε συνιστούν  το περίγραμμα  των  βασικών  αρχών,  εντός του οποίου  – και σε κάθε μικρή ή μεγάλη περίπτωση -  θα πρέπει τα μέλη μιας «ομάδας», οφείλουν να κινούνται στις προσπάθειές τους εξεύρεσης λύσης, κάθε φορά!!!

Η επί αιώνα περίπου προσωπική  μου εμπειρία είναι ότι στις οιασδήποτε φύσης και μορφής τέτοιες περιπτώσεις,  αναδύεται  η «εικόνα», ενός τοπίου όπου πρωτίστως  θα κυριαρχεί η βαθειά και εντυπωσιακή  π ε ρ ί σ κ ε ψη – για να θυμόμαστε  και τον Καβάφη, «που τόνιζε την απαράδεκτη σ’ αυτό άρνηση», με το  «Έτσι, χωρίς περίσκεψη καμμιά» -  καθώς και  η   ε π α ν ά λ η ψ η,   πριν  από την απόφαση όλων των προηγηθεισών  ιδεών, ομού με την  α ν α ζ ή τ η σ η   ν έ ω ν  ι δ ε ώ ν, που  ισχύουν στη γενικότητά τους, για όλες τις «ομάδες», μικρού, μεσαίου και μεγάλου τύπου.

Αξίζει όμως τον κόπο, να επισημανθεί ιδιαίτερα ότι συνυφασμένα με τα πιο πάνω  και άλλα  διαφόρου συστάσεως προβλήματα και επιβλαβείς – έως και καταστρεπτικές – για τις «ομάδες» και ενδεχομένως  υφιστάμενες άκρως επείγουσες καταστροφικές καταστάσεις, ο ι   π ρ έ π ο υ σ ε ς   δεοντολογικές  ε ν έ ρ γ ε ι ε ς – λόγω του επείγοντος - επιτάσσεται ανάλογα  ν α    ε π ι λ υ θ ο ύ ν    ο π ω σ δ ή π ο τ ε , ίσως και σ ε   α φ θ ά σ τ ο υ    σ υ ν τ ο μ ε ύ σ ε ω ς   χ ρ ό ν ο!!!

Το εν λόγω γεγονός, καθίσταται έτι μάλλον σοβαρότερον και  το πλέον επείγον,  για την «ομάδα» στοιχείο, πράγμα που αποβαίνει  να είναι ανάλογα με τον πληθυσμό,  της κάθε τέτοιας περιπτώσεως και που καταλήγει σε αποτέλεσμα  ανάλογο του πληθυσμού  της «ομάδας», σε σχέση με τον  επιτρεπόμενο χρόνο αντιμετώπισης του προβλήματος! Όσον πιο μικρή είναι η «ομάδα» μας, τόσο πιο συντομότερο χρόνο  επιτρέπεται κανείς να διαθέτει, για να επέμβει! Δεδομένου  μάλιστα  ότι στην περίπτωση μιας μ ι κ ρ ή ς   «ο μ ά δ α ς», τα «κ α κ ά» προβλήματα, τ α υ τ ό χ ρ ο ν α,  ε  ί ν α ι   και π ι ο    ε π ι κ ί ν δ υ ν α   για την ομάδα!!!

Τα  τυχόν «κακά» προβλήματα σε μια οιαδήποτε «ομάδα», πάντοτε δημιουργούνται- εκ της φύσεως του ανθρωπίνου όντος - από  τους σ υ ν ε ι δ η τ ο ύ ς  κατά κανόνα «β λ ά π τ ε ς» - μέλη της και πάλι κατά κανόνα, γ ι α   π ρ ο σ ω π ι κ ο ύ ς   λ ό γ ο υ ς !  Είναι δε εκείνα τα μέλη της , που κατά καιρούς, για διαφόρους λόγους, α δ υ ν α τ ο ύ ν   ν α    ε ν σ ω μ α τ ω θ ο ύ ν στο «πνεύμα» του σκοπού της ! Είναι εκείνοι , που κοινώς, «θέλουν να γίνεται το δικό τους», κάθε φορά και επιμένουν μάλιστα !  Σε μια «ομάδα» λ.χ. 10 μελών, ένας (1) τέτοιος, (ποσοστό 10%), εύκολα δύναται να καταστρέψει την «ομάδα». Σε μια «ομάδα», 1 000 μελών, ένας αριθμός 10- 20 μελών (ποσοστό 1-2%), δύναται να κριθεί αρκετά σημαντικό, για την καταστροφή της!!! Σε ένα κράτος π.χ. 10 εκατομμυρίων, πάλι το ίδιο ποσοστό , και μάλιστα κακώς ελεγχόμενο από αντιδρώντες, είναι φορέας καταστροφής 

Τα ολίγα ασφαλώς, της μη σωστής συλλογικής συμπεριφοράς – πολύ βλαπτικής και συν  τω  χρόνω καταστρεπτικής -  μέλη  της «ομάδας», σε κάθε περίπτωση, σκέπτονται και  πάντα ενεργούν, όχι μόνο ατομικά αλλά ταυτόχρονα και συλλογικά  μέσα σε μια εκ των ενόντων σχηματιζόμενη «φ α τ ρ ί α» και με την διαβολική τους καλά σχεδιασμένη «λογική(;)», επεμβαίνουν - όχι εκ παρερμηνείας- αλλά εσκεμμένα στα προγράμματα  της «ομάδας»! Πάντα δε και ενεργούντες ως  μάγοι, πάντοτε ασυστόλως επεμβαίνουν,  προς επίτευξη ίδιων κοινών ή ατομικών σκοπών και οφέλους, βλάπτοντας έτσι και την «ομάδα και τα άλλα μέλη της!

Αρχικά ξεκινούν, με επιτηδευμένους και καλοπροαίρετους  χαμογελαστούς τρόπους, ψεύτικες φιλικές διαθέσεις και παίζοντας το δικό τους  ρόλο, ως την πρώτη θεμελιώδη βάση , για τις περαιτέρω εξελίξεις. Ήπια και συνεσταλμένα στην αρχή. Στο περπάτημα του δρόμου τους όμως και εφόσον δεν εμφανίζονται  και κάποιες , λογικά αναμενόμενες α ν τ ι δ ρ ά σ ε ι ς , η τέτοια πανάθλια «φιλοσοφία ζωής» που φέρουν, μέσα στην «ομάδα», εμπεδώνεται. Και με εκθετικό μάλιστα ρυθμό, γρήγορα καταλήγει  σε μια κάποια, φαινομενικά  τελείως φυσιολογική κατάσταση πραγμάτων, μέσα στην ατυχή  ομάδα! Γιατί ο  σ κ ο π ό ς  του πληθυσμού αυτών των ατόμων, δεν  ε ί ν α ι   άλλος, από το  ν α   π α ί ρ ν ο υ ν   αυτοί κάτι περισσότερο από τους άλλους στην ομάδα!  Π ο τ έ, ν α   δ ί ν ο υ ν !!!

Χάνονται έτσι, τα άξια και σωστά μέλη , τα οποία, αδυνατούν , δεν αντέχουν πλέον, τέτοιας μορφής καταστάσεις! Στις Σωματειακής μορφής «ομάδες», τα άξια μέλη ! Στο Κράτος οι Νέοι, οι Επιστήμονες, οι σωστοί και άξιοι  διανοούμενοι που έχουν τις δυνατότητες  και αυτοί  είναι  ελάχιστοι, σε σύγκριση με τους πολλούς που είχαμε και ακόμα διαθέτουμε, και οι οποίοι  ακατάπαυστα κάθε μέρα, μειούνται και  χάνονται ! Καθώς και  όλος ο Ενεργών και Ζωτικός πυρήνας της Χώρας!

Εκείνους  τους άλλους,  τίποτα δεν τους απασχολεί και σ υ ν ε χ ί ζ ο υ ν - προς ίδιον και μόνο όφελος-  τ η ν   α π ά τ ή   τ ο υ ς!  Δικαιολογίες πολλές και πρωτότυπες. Πάντα  δε βρίσκουν, κάποιον τελείως εξωγενή παράγοντα, σε ό ,τι   φταίει!

Στο υπόψη σημείο, υφίσταται  μία έννομος και σύμφωνος με τα θεσμικά, αδιάκοπος, πιεστική, πολύμορφος  και φθονερή ακόμη δ ρ ά σ ι ς! Κυκλοφορούν «λύκοι»,  στο μαντρί ! Και είναι ηλίου φαεινότερο ότι φυσιολογικά, θα πρέπει να αναμένεται και η από τα λοιπά μέλη της «ομάδας»,  ανάλογη   α ν τ ί δ ρ α σ ι ς! Εκτιμώντας μια τέτοια κατάσταση, ο Σαίξπηρ, είχε γράψει, «« Αυτοί, δ ε ν   θ α    ή σ α ν    «λ ύ κ ο ι», ε ά ν   ο ι   ά  λ λ ο ι   δ ε ν   ή σ α ν  «π ρ ό β α τ α»» !!! 

Σε τέτοιου είδους, κατά συνέπεια περιπτώσεις όλων των ανθρώπινών  μας «ομάδων»  μας, ως απολύτως πρέπον και εκ των ουκ άνευ, έρχεται να μας καλύψει  ω ς  μ ο ν α δ ι κ ή   σ ω τ ή ρ ι α    λ ύ σ η,  η  ά μ ε σ η   α ν τ ι δ ρ α σ τ ι κ ή   ε φ α ρ μ ο γ ή -  εις τον υπέρτατο  βαθμό μάλιστα – γ ι α τ η ν    σ ω τ η ρ ί α   τ η ς   «ομάδας»  μας,  της  απαρεγκλίτως  τότε  επιβαλλόμενης  ά β ο λ η ς    α λ ή θ ε ι α ς!!! Η με στα δυνατά χ έ ρι α   μ α ς,   χ ρ ή σ η       π α ν τ ό ς   θ ε μ ι τ ο ύ   μ έ σ ο υ, το οποίον έτσι καλά  και σωστά χρησιμοποιούμενο, θ α  έ σ ω ζ ε   τ η ν  κ α τ ά σ τ α σ  η   κ α ι   θ α                                                α π ε μ ά κ ρ υ ν ε   α π ό  τ ο   «μ α ν τ ρ ί», όλους  αυτούς τους ολίγους,  δολοφονικούς  «λ ύ κ ο υ ς» !

Ακριβώς δε, στο σημείο τούτο, στη σημερινή εποχή, ευρίσκεται  ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της ζωής μας. . . ο   Χ ρ ό ν ο ς !   Το οποίο και «παίζει», κατά  απαράβατο κανόνα,  ένα  πρωταρχικό ρόλο, στο  διάβα του μονοπατιού της !  Την καλή ή και την κακή ακόμα, εξέλιξή της ! Η εν λόγω  δε ιστορία και το ιστορικό της, π α ί ζ ε ι  μαζί με τον καθένα μας, σε πάσα περίπτωση !!!                                                                

Ο βαθύνους  Εφέσιος  πρόγονός μας , ο Ηράκλειτος, είχε από τότε σαφέστατα επισημάνει  την κυρίαρχη σημαντικότητα του παράγοντος «Χ ρ ό ν ο υ», με το περιλάλητο απόφθεγμά του, ότι «Ο Αιών  Παίς εστι, πεσσεύων (παίζων)»!!!  Δηλαδή, ο «Χρόνος»  είναι ένα Παιδί ,που παίζει! Ο δε Λορέντζος Μαβίλης, τελείωνε το ποίημά του, με τη φράση ότι «το μαγνάδι (πέπλο ) της  ζωής μας,  ως μία Maya,ως μία διάψευση της κάθε προσδοκίας μας, μας υποτονίζει  ότι κακώς νομίζουμε ότι έχουμε συλλάβει έστω και ένα τιποτένιο κάτι από την αλήθεια, πράγμα που  είναι πραγματικά μόνο, ένας αχνός της»! Είναι  κι αυτό, μία μορφή,  φρονηματισμού – διδακτισμού για εμάς! Πράγμα που καταλήγει στο σοφό, «Κάλλιο αργά, παρά ποτέ», του Λαού μας!!!

Είναι φορές που αναρωτιέμαι γι αυτούς , που αποκαλώ «Λύκους», εκτός από το βόλεμα, το φαί, ποια  είναι άραγε τα κατ’ αυτούς ιδανικά τους;;; Στην κυριολεξία της λέξεως , έχουν βέβαια ταύτα παντελώς εξαϋλωθεί στο υπερπέραν! Ούτε και μια άχνα καν αυτών, δεν τους έχει απομείνει;;;

Tα Μακιαβελλικά τους σχέδια, όπως αναφέρει ακόμα στο προηγούμενο άρθρο του ο Καργάκος, «Δυστυχώς για τη χώρα μας έχει εγκατασταθεί η δικτατορία  της  Ευήθειας,  δηλαδή των υπερβολικά αφελών και αγαθών ανθρώπων»! Τούτο δε, μας λέει πολλά,  και εις την ν- οστήν  δύναμη, για την κατάντια μας !!!

Θεωρούν εαυτούς καινούργιους «Ευπαλίνες», με τα πολύ weird πάλι «ορύγματα», που θα διανοίξουν , για την τροφοδότηση με νέο αίμα, του συνεχώς μειούμενου πληθυσμού των «ομάδων» μας, και τη διάσωσή τους!!! Πως όμως θα προκύψει κάτι τέτοιο , εκ του μηδενός, που  υφίσταται;;;

Οι «Λύκοι» ομιλούν για δικά τους , δήθεν «Λάθη» και τα οποία είναι πρόθυμοι πάντα να τα επανορθώσουν. Πείτε μου όμως, «πως άραγε μπορεί να γίνει η τοιαύτη διόρθωσή και το σβήσιμό  τους;;;». Και όταν ακόμη, όπως έχει προείπει ο Ταλλεϋράνδος, «Το Λάθος είναι χειρότερο από το Έγκλημα!», και τούτο αναφέρεται στην έγκριτο εφημερίδα «Εστία» της 23ης Ιουνίου 2017, από τον δάσκαλό μας Σαράντο Ι. Καργάκο, στο εκεί άρθρο του με τίτλο, «Το φρικτό λάθος» !

Λένε πολλάκις ακόμα ότι  και με την ίδια μέθοδο του  Ευπαλίνου, θα τα  εξαλείψουν !!! Τους απαντά όμως κανείς σωστά, ότι τα  Λ ά θ η  τους, που στην κυριολεξία τους, αποτελούν  ε γ κ λ ή μ α τ α δεν είναι δυνατόν να σβεσθούν!!! Τουλάχιστον , οι εγκληματίες είναι πιο ειλικρινείς και λένε, «δεν θα το επαναλάβω»!!!

Κατά συνέπεια των ανωτέρω, λογικό τυγχάνει να προσεχθούν ιδιαίτερα, τα κύρια σημεία των προηγουμένως αναφερθέντων. Τα σκυμμένα κεφάλια ορθώνονται σιγά- σιγά, διστακτικά και φοβισμένα !!! Και  ερωτώ τώρα, ««για πόσο καιρό ακόμα, μας επιτρέπεται να αφήνουμε ελεύθερο – και χωρίς αντίσταση καμμία- στον  περιδιαβάζοντα  «Λύκο», να κατατρώει χανδόν ( ακόραστα) τα πρόβατά μας;;;»».

Και τώρα, τ ι   κ ά ν ο υ μ ε;  Μία απλή, αλλά και πολύ αποτελεσματική πιστεύω, για τις εν λόγω περιπτώσεις λύση , είναι πάντοτε   η   ε ν η μ έ ρ ω σ η !!! Ο καθείς, ας  συμμαζέψει τον κάθε τέτοιο «λύκο», αφού καλά μάθει το τι κακό έχει κάνει και συνεχίζει τα ίδια πάλι, και  ας ασχοληθεί για λίγο με αυτόν, καθώς και με τους υπόλοιπους! Απαρεγκλίτως όμως, όχι με ίχνος  ακόμη κάποιου μίσους εκ μέρους του- πράγμα μισητό από όλα τα άτομα – αλλά και με έντονη  μάλιστα αντίδραση, για αυτά που κάνει και απορρυθμίζουν τελείως   την ομάδα!  Και τούτο, κατά την άποψή μου , αποτελεί κι ένα πρώτιστο χρέος του κάθε μέλους της ομάδος, να λάβει χώρα και  όσο πιο γρήγορα,  εκ των επικρατουσών συνθηκών, τούτο  επιβάλλεται!!! 

Ένας άλλος πολύ εύκολος και χρήσιμος όρος είναι  ότι με την επικράτηση της ορθολογικής αντιμετώπισης των πραγμάτων , πρωτίστως και αποτελεσματικός  βέβαια από τους ιθύνοντες αλλά και το κάθε μέλος της ομάδας μας, εκείνος  της η ορθολογικής αντιμετώπισής τους, χωρίς  παραπλανητικές  και ενίοτε ιδιοτελούς ίσως συμφέροντος, πρόσθετες και  οπωσδήποτε  επικίνδυνες  «υπεραπλουστεύσεις» !!!Μια ακόμη πολύ σοφή  «συνταγή» προς τούτο θα ήταν να κάνει εκείνο που εφήρμοζαν οι Ρωμαίοι, «Την  Καταδίκη της Μνήμης – Damnatio  Memoria» ,  που τότε τους τότε Λύκους τους . . . τους ξεχνούσαν ότι κάποτε υπήρξαν . . . κανείς  δε που κανείς τους  ενδεχομένως να τους ανέφερε, ο  άλλος του απαντούσε, «ποιος ήταν αυτός;».

Μία απλή, αλλά και πολύ αποτελεσματική πιστεύω, για τις εν λόγω περιπτώσεις, τέτοια λύση, πάντοτε είναι η  ε ν η μ έ ρ ω σ η!!!  Ο καθείς, ας  συμμαζέψει τον κάθε τέτοιο «λύκο», αφού καλά μάθει το τι κακό έχει κάνει και συνεχίζει τα ίδια πάλι, και  ας ασχοληθεί για λίγο με αυτόν, καθώς και με τους υπόλοιπους τέτοιους και τους συνοδοιπόρους τους! Απαρεγκλίτως όμως, όχι με «ίχνος»  ακόμη κάποιου μίσους εκ μέρους του- πράγμα μισητό από όλα τα άτομα – αλλά και με έντονη  μάλιστα αντίδραση, για αυτά που κάνει και απορρυθμίζουν τελείως την ομάδα!  Και τούτο, κατά την άποψή μου , αποτελεί κι ένα πρώτιστο χρέος του κάθε μέλους της ομάδος, να λάβει χώρα, όσο πιο γρήγορα, εκ των επικρατουσών συνθηκών,  επιβάλλεται!!! 

Από βαθιάς  καρδιάς εύχομαι, σε κάθε ιθύνοντα Αρχηγό Κράτους, καθώς και σε όλη την κατιούσα σειρά των ιθυνόντων ή και έστω κυριαρχούντων ακόμη και στις πιο μικρές, καθώς  και ίσως τυχόν παραλειπόμενες παρόμοιες τέτοιες «ομάδες» και στα μέλη τους,  όπως για τη δική τους έστω και μόνο υστεροφημία, να έλθουν να κάνουν όλοι τους το γρηγορότερο - ακριβώς και ξεκάθαρα- ό ,τι απαιτείται, ώστε η «ομάδα», η κάθε τέτοια «ομάδα», να συνέλθει και αναλάβει τις χαμένες της  ζωτικές δυνάμεις !!!

Καταλήγω δε γελώντας και λέγοντας,  μια φορά ακόμη,  ότι μερικοί  κακοθελητές– ελάχιστοι είμαι βέβαιος, και ας τους , με το γνώριμο αστείρευτο θράσος τους να διατείνονται ότι  είναι πολλοί  και δυνατοί – θα μου  προσάψουν διάφορους «τ ί τ λ ο υ ς» ( τρελός, στο παρά πέντε να πεθάνει και όλα τα τοιαύτα της ράτσας τους). Δεν με πειράζει! Τουναντίον, πολύ χαίρομαι δια τούτο, γιατί  αυτοί οι δύστυχοι δεν έχουν τι άλλο να πουν !!!

Όσον αφορά δε ιδιαίτερα τη λέξη τρελός, τους επισημαίνω ότι πολλές φορές,  κάτι τέτοιο είναι και  ένα μέγιστο πλεονέκτημα !!!  Όπως σωστά λέει ο Λαός μας, «από μικρό και τρελό. . . μαθαίνεις την αλήθεια»!!! Ενώ η ελληνική ιστορική διαδρομή,  έχει καταδείξει ότι κάτι τέτοιοι τρελοί πάλι έκαναν την Ελλάδα μεγάλη !!!  Και πολύ λίγο πριν του σήμερα , ήταν οι   τ ρ ε λ ο ί , που  έ σ ω σ α ν   την Ελλάδα στο Γ ρ ά μ μ ο !!! Και είναι πάντα αυτοί οι ίδιοι   τ ρ ε λ ο ί, που   σ ώ ζ  ο υ ν   τις  διάφορες καταστάσεις  τ ω ν  Γ ρ ά μ μ ω ν !!!


Ενιαίος Ευρωπαϊκός Αριθμός Έκτακτης Ανάγκης